کـارمندی بـود دَ رکاری سَهیــم

مـُزدِاورا کــرد اَربــابَش دو نـیـم

ازگــرانی هــا دِ لَش آزرده بــود

روزهابَس نانِ خا لی خورده بود

دیــده بــوداَجـناس گــردیده گران

گـَشته یـکسَر،هـمرَدیفِ زَعـفَران

بــاقَـــلَــم چــون بـود دستش آشِنا

نــامـه ای بنوشت ازبهـرِ «خدا»

رازِدِ ل بـنمــود بـاصِــدق وصفا

کی،خـــداونـدِ بـه دِ ل هــا آشِـــنا

بــاحـقــوقی کــَم نـمـودَ م کـارهـا

ســا ل هــابـنـوشـته ام طومار ها

اِی خـــداونــدِ زمـیــن وآسِــمــان

مُردَ م از«تبعیضِ»وجورِناشیـان

مَـسکَـن وبــاغ وزمـیــنِ پُـرزِآ ب

گــیـرِماهَـرگِـزنیاید جـُزبه خـواب

خــَرجِ خـانه چـون زنَم خواهدزِمن

مـن زِخِجـلَـت می شوم غَرقِ مَحَن

اَلغَــرَض،اِی یــاوَرِ دَ رمـانـدگـان

رَحــمـَتی بــنما،کـــه هَستم نـاتوان

نــاگـهــان بــشـنید صوتی دِ لــنشین

داد پـاسُـخ ،لابـه هایـَش راچـنین

شِکوِه مَنماازگرانی بیش از ایـن

صَبــربـنما ،کـــارمَـنـدِ نــازَنـین

هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم خرداد 1389ساعت 12:40  توسط هوشنگ شاهنده  | 

       

چه می شد؟ گـرگـرانی خــوارمی شد         گـرفتـار این دَ دِ غــدّار می شد

چه می شد؟ گـربـرنج ومـرغ و مـاهی         رهــا از قیـدِ استـعمــار می شد

چه می شد؟ گـر، به جـایِ بـاند بـازی         صداقت الـگویِ هر کـار می شد

چه می شد؟ گرکه مسکن هم در ایران         کمی ارزان بـه نرخِ پـار می شد

چه می شد؟ گـرکـه ایـرانی به یکبـار          رها از بوش و موش و مارمی شد

چه می شد؟ گـرکـه لبنان و فلسطین         سراسر خــالی از اغیــار می شد

چه می شد؟ بــنز و ویـلاهــایِ زیبــا         نصـیبِ مـردم  غمخــوار می شد

چه می شد؟ گــر کبـابِ گـوشت آهو         خـــوراک مستمنـدِ  زار می شد

چه می شد؟ گــر حقوق هـــر مـعـلم         بـرابـر بــا وزیــرِ کـا ر می شد

چه می شد؟ در ره پـیــمـودن علـــم         تمــامِ چـاله ها ، همـوار  می شد

چه می شد؟ گــرکه در پایانِ تحصیل         جوان مشغول کــار و بار  می شد

چه می شد؟ گــر غبـارِ حسرت و رنج         بشر را پـاک از رخسـار  می شد

چه می شد؟ گــرد و چشمِ خستۀ مــا         از این خوابِ گران بیدار  می شد

چه می شد؟ رویِ مــزدورانِ بـد نــام         سیه،چـون لاشــۀ مـردار می شد

                                                                                  86/8/6

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم خرداد 1389ساعت 19:42  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

بازتا بسون اُومد وتوپیشِ مایی پشه جون

بــاعـثِ نـاخـوشیِ مالاریــایی پشه جـــون

هــرجا که زُباله باشه ،توشَریکی با مگس

توچقــد ،کثیف وزشت وبیحیایی پشه جـون

تویِ سبزه ها وگُل،گاهی یه فَس پَرمی کشی

تـوذلـیل مُرده چـقَـد،اَهـلِ صفایی پشه جـون

چون فرود گا ت ،همیشه روصورَت وسیبیلَمه

میگزی،جاش میذاری،یه رَدِّ پـایی پشه جــون

مگــسِ مَـردونـه ما رُو،روزِ،روشـن می گَـزِه

تـوچه نا مَـردی،تویِ،تا ریکیا یی پـشه جـون

وِزو،وزّت،توگوشا م،عینِ صدایِ چرخِ چا س

ازتوخواب هی می جِغَم چه بدصدایی پشه جون

شَـپَـلا قی  مـیـزنَم گــاهی زیـرِجُـفـتِ چـیشـا م

سُرخیِ زیرِلُپُـُم،هَس و،توباز،تویِ هوایی پشه جون

نصفِ شَب سراغِ آدما میری ،خون میمکی

«توفرانگیشتنی یا،دراکولایی پشه جون»؟

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم خرداد 1389ساعت 14:50  توسط هوشنگ شاهنده  | 

شنیدم چونکه «تندیسات»ایران

کــمی بـودنـددرکـنجی پـریـشـان

زِتــرسِ رَهــزنــا نِ بـیــمــروّت

که شاید دُ زدَکی ،دزدَ ند ،زانان

بــه دســتورِجــنا بِ شــهــرداری

که بی اندازه اومی بود ،شایا ن

گروهی مومن ومخلِص روان کرد

که تا نیّا تِ خیرش،سازد آسا ن

هــمه تــندیس هــایِ شاعـران را

که صیتِ حُسنشا ن بودی نمایا ن

به هـمراهِ «فقیه»و«فیلسوفا ن»

که پول ومولشا ن بودی فراوا ن

ویــــا شــایــد مـبـادا ،زیــــرآبی

رَوَد تندیسی از آنجا به «میلا ن»

بــه رســـمِ حــفــظِ آثـــارِ گــرانقَد ر

دَرونِ دَخـــمـه ای کــردند ،پنها ن .

مکـن بـیهـوده فکـــرت را ذغــالی

مـده هــرگز قــلم را دستِ شیطا ن

مگــو،تـنـدیس هـــا،دزدیـد،دزدی

وآنـهم،دزدِ نـــامـــردی زِایـــرا ن

کـه بـیشک کُـلّهُم آرَند اینجا

تما مِ آنچه را بُردَند،یارا ن

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم خرداد 1389ساعت 13:29  توسط هوشنگ شاهنده  | 

فصلِ گُل چید ن چنین،ازما کنارید ن چــرا؟

موقعِ رَقصید ن است،اینسان خُماریدن چــرا؟

ایـن هـوایِ سـالـم وسـوغـاتیِ خـاک ازعـراق

گـوشـه ای لَـم دادن و،غـم اِخـتـیـاریـدن چـرا؟

تـاکـه داری آسمانی،ایـن چنین صاف ولـطیف

تــویِ خـانـه ،بـاعـیـالاتـت نـاهـاریـد ن چــرا؟

فــرصتی تاهـست بَـرخـیـزو زِشـادی خـنده کن

چـون قَـطـارِ زنـدگی ،پـیوسـته غـاریــد ن را؟

بـــارِشِ بـــارا ن واَرزانیِ اَجــنــا س وغـــذا

مـاکـه داریم،این چنین اَفغا ن وزاریـد ن چرا؟

لـحـظـه ای بنشین چو«شاهــنده»کنارِجویِ آب

دلـخوریـد ن،غـصّه بـَلعـیـد ن،فـشارید ن چرا؟

+ نوشته شده در  جمعه هفتم خرداد 1389ساعت 13:40  توسط هوشنگ شاهنده  | 


روزِگــاری کــــنـارِرودی من

جنبِ سنگی سِتَبروسخت وکهن

کــه نـسیـم ازسَــرِنـیـازبـه نــاز

شانه می زدبه زُلفِ شَنگ وسَمَن

نــاگــهـان نـالــه ای شـنـیـدم مـن

در دلِ رودخــانــه از یـــک زن

دادمی زد ،هِــلــپ مـی،مـِســتِر

بـود بـیـچـاره غَـرقِ جان کند ن

کــم کــَمَک نـاپـدیـد شـد غَـرقـید

وســطِ مـوجـهـایِ سـنگ شِکَــن

سـاعــتــی بـعـــدرویِ آب آمــد

بادکرده چومَشکِ مشدی حَـسَن

فــوجی اِمــدادگــرهم آمـد ودید

دخـتَـرَک رابـدونِ جُـم خـوردَن

گــفـت فــردی،چــرانجـنـبیدی؟

کـه نجـاتـش دهی زِغَـرق شدن؟

گـفـتمَش بـاخـلوص ویکــرَنـگ

اِنـگِــلیسـی بَـــلـَد نـبـودم مـن

+ نوشته شده در  جمعه هفتم خرداد 1389ساعت 13:0  توسط هوشنگ شاهنده  | 

رییسِ پُرچونۀ ما،وراج ولوس وخود سَره

تُـواِداره بند نمیشه،هَمَش بـه فکـرِ دَ دَ ره

حقـوقــا روکم میکــنه،زِگــفـتمان مُکَــدَره

بارفقا صُب تا پسین،مشغولِ جَرّ ومنجَره

مـثالِ کـلّه گـنـده ها،تمومِ حـرفا ش اَلَکی

وعده هاشم شده همه،تکراری وخوش خوشکی

وقتی می خوادحرف بزَنه،بنده میرَم پس پَسَکی

هرکی میگه کلومِ حق،میگه چقَد بی نَمَکی

ما پیِ کاروبارِخود،اوپیِ تقلیدِ صداس

نه فکرِاین اداره و،نه فکرِبچه هایِ ماس

بجونِ هرچی باکلاس،یارومثالِ جاهلاس

این آقا زادۀ خِپِل،هم دیوونس هم نا قلاس

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم خرداد 1389ساعت 22:38  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

قصّه ای گویمت زخاله زری

مُخـبــرِکهـنـه کـارِطـنـزِدَری

بعـدِ تفسیرِجـنگِ تام وجـری

آن هم ازنوعِ سمعی وبصری

گـفـت بـاآن دهـانِ بی دنــدان

بـه دوگـوشم شنیده ام،خـبری

طـبقِ پـچ پـچ نـمودنِ بـعـضی

تُـویِ مجـلـِس،کــنارِآن دگـری

درهـمـیـن مـاه هـایِ فــرخـنده

می رَهــدبـیـنـوا ،زدربــه دری

وعده هایِ خوشِ وکیل و،وزیر

کــه زِدل داده انـدوبی نـظــری

یک به یک ازبرایِ فردِضعیف

جـامـه می پـوشـدازقـبایِ زَری

یعنی ای دوستان «عـمـل»گردد

بــادو،دســتِ وزیـرِ مُفتَخَری

و،طــلــب هــایِ بـازِ بـنـشـسـته

مـی دهــنـد ازخـزانــۀ سـحــری

شـادوشـنگـول می زَنَد بشکـن

می شود غصّه هایشان،سپری

خــبـرِدیگـری کــه داده زَری

بــر اســاسِ گــزارشِ هــنری

آن قَــدَر مرغ و مـیوه وخانه

شــود ارزان ،که یـادِ آن نــَبــَری

بهـرِ مـستـاجـریــنِ خانه بــدوش

که زغـم،پـشـتـشان شده کَمَری

می دهـند ازکرم، زِبُشکۀ نــفت

همچو«شاهئده» خانه ای سه دَری

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم خرداد 1389ساعت 21:32  توسط هوشنگ شاهنده  |