بمناسبت روز پدر

«قُرصِ کمر»

بعد تبریک وتهنیَّت بـه پــد ر

این وجـودِ ذَ لیلِ خـوش با ور

که زِخرج وزِبَرجِ خا نه وزَن

زاید او با رهـا زِ د ردِ کَـمَــر

طبقِ(فَتوای)بـوالعجب شـیخی

به همه مـر د ما نِ این کـشور

واجـبـَست اینکه ازهمین حالا

دخـتـرِ خانه چـون کـند شوهـر

بـا رِ اَ وَّ ل بـه یُـمنِ آ لِ عَــبـا

پـنـج تایی بِـزاید او چـو قـَـمَـر

با رِ د وُّ م  بـه نامِ  شـا هِ رضا

وضعِ حَملَش رسدبه هشت پسر

چـونکه اجـناسِ ما شده ارزان

تـویِ تهران و شهـرهایِ دِ گـر

هـمه با نا مِ  چـهارده معصو م

بچه هاشا ن شود چو دُرُّ وگـُهَر

تا کــه 70 مــا رســـد بــه  90

زنــد گانیِّ مـا  شـــود بـهــتـر

هـمچـنـین گـفـته آن فـقـیهِ قَـدَ ر

تــویِ«سـیما»کـنارِ شـیخِ دِ گـر

 مـُـژده یاران کـه گـشته مَجّـا نی

بسته هایِ  بُزرگ ِ«قُرصِ کمر»

گفت رندی که  شیخ  بیخـبـراست

ازگـرانیِّ (نان) و(شیر)و( شکر)

کـه چنین نسخه ها کـنـد  تجویز

به پـد ر هـا ومـــا د رانِ  پَکــر

گرچه این هاوظیفه یِ مرد است

کـه فــزونـتـر کـنـد شُما رِ بَـشَـر

تا د هـد بهـرشا ن خــدایِ اَحــد

  همچو(شـاهـنـده) حـوریا نِ قَــدَر    

هوشنگ شاهنده

 

 

+ نوشته شده در  جمعه دهم مرداد 1393ساعت 13:25  توسط هوشنگ شاهنده  | 

«مستجا ب کن »

«صبح است ساقیا قدحی پُر شرا ب کن»

مـا را بـه چـند بـوسه زِلب،کامـیـا ب کن

شـادی کن وبـه هـیـکلِ غـم تـازیـانه زَن

بـا رقص  و  پـا یـکوبی خـود، انقلا ب کن

یک دَ م بـرو بـه کلّه فـروشیِّ مَش رجب

دیگی زِ کلّه پـاچه یِ خوب انتخا ب کن

چون جـامی ازشـراب کفا فم نمی دهـد

  خیکی عَرَق سگی بِسِتان و شتا ب کن

کم کم بِـریـز با ده و نَم نَم بنو ش از آ ن

از بهرِ مَـزّه ، دنبلا نِ دُ رشتی  کبا ب کن

دیدی اگرعرق نباشدوباشدشرابِ دِبش

تـویـش یـکی دو ســه تـا جـا مِ آ ب کن

چون گشتم از میِ نـا بت سـیاه مَست

جـا مـه زِ تَـن در آ وَر و فــکرِ ثـوا ب کن

دیـدی اگرتـو دلـبرکی،لـول وعشوه گر

از او بـخـوا ه و شـبی  ،فـتـحِ بـا ب کن

د ر بَـز مِ عا شقانـه بِـزَ ن چنگ یارُ با ب

زین رو تـو خَم ، کـمرِ شـیخ و شاب کن

د ر بـا بِ قـحـطی و تـحـریمِ اقـتـصـا د

چیزی مگو و خا نـه یِ غـم راخراب کن

گـر زیـرِ بـارِغصّه تِـلِـنگـت بـه د ر  رَوَ د

«یا د از غـرو ر و قُـدرتِ عهدِ شبا ب کن »

مـا هِ ضـیـا فت و اِنـعـا م و هـمَّـت است

«یا رَبّ دعا یِ خسته دلا ن مُستجاب کن»

هو شنگ شاهنده

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1393ساعت 20:48  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(دستِ من کفگیر میده)

زَنَم از مـوش می تـرسـد ولـیکـن

دمادم ا وصـــدایِ شــیر مـیـده

نـدارد اگــهی  از هـیچ واز پــوچ

به هـر چیـزی که گویی گیر مـیـده

دهـــد آبِ زِرِشـکـم بـهـرِ گــــرمی

بــرایِ رفـعِ ســردی، ســیـر مـیـده

اگــــر آهـی کِــشَـم یـا آ خ گــویــم

بــه نـا شــتا آ بِ رو اَنجــیـر مـیـده

اگـر گــویـم که مهـما ن دارم امشب

به سرعـت دستِ من کـفگــیر میده

گهی غُـر غُـر کند چو ن دیوِ زخـمی

وگا هی نا له چـو ن نخجــیـر مـیـده

شـده عــیـدیِ من کـفـشِ پـلاســتیک

به ماما ن کـیف و کفشِ جِیر مـیـده

کِــرا مَ الکا تـبینِ خــانـه یِ مـا ست

بـه مُخـلِص تــر س از زنجـیـر مـیده

زِ خـرجِ خـانـه گــر گـــویــم کلا می

 زِ د ولـت وعـده یِ، تـبـشـیـر مـیـده

  بــرایِ حـیـف و مِـیــلِ پــولِ عـــیـدی

از اِمـروز وعـــده یِ کـشـمـیـر مــیـده

نـمی دانـد اگـر چـه  نِـر خِ با زا ر

به کاسب ،حُکـم بر تـعــزیـر مـیـده

  زِ شـعـرِ«طــنز»هیچش آگهی نیست

   ولـیکن این به آن  تــفـســیـر مـیـده

    نویـسـم گــر زِ اصـلا حــا تِ با نکی

    کـف آورده بـه لـب ،تغـیـیــر مـیـده

     نکـیـرومُــنکَـــرَم گــردیــده این زن

    بـه بــنـده نـسـبـتِ تکـفـیـر مــیـده

      خــدا را شُــکـر ایـن زیــبــنده بـا نـو

      به «مــــردِ زن ذلیلش» ،شـیـر میده

       د راخـــر گفت (شـاهـنـده) که روزی

         به  دســـتم این بلاشــمـشیر،مـیــده   

            هوشنگ شاهنده

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1393ساعت 1:58  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

«هان ای دلِ عِبرت بین،ازدیده عِبَر کن ها ن»

  خواهم پس ازاین باشم درحِزبِ خران خندان

با هـمـدِل وهـمســالان،عَـرعَرکن وبی پالان

           آیـیـم بـه آن سـامـان، در محـفِــلِ مُـشــتا قـا ن      

 بَرگردَ نمان هریک،یک تُوبره پُرازطنزاست

پُرسوژه زِاوضـا عِ هـر مُـفـلِسِ سَرگردان

   اِی آن که بـه من دادی ،آزادی وشادابی

   تادر چَمَنِستا نت،بی باده شـوم رقـصـان

  حا لا کـه رهــا نـیـدی مارا زِعـبث مُردَ ن

  با تـرس بـه سـَر بُـردَن،با ناله وبا افـغـان

  این نَـرّه خـرِدر گـیـر، «بااُمـیـد وباتـدبـیر»

جُـفـتک بِـزنَـد  شا دا ن،بَـرگُرده یِ نا مردان

 این عا قلِ دَر رفـتـه،از مَـذبـَحِ نـا اهلا ن

    بِنوِشته به طنّا زی،از،وسوسه یِ «شیطا ن»

 وَزغارتِ زنـجا نی،زانـجاکه خودت دانی

  برگو تو به«شاهنده» ازخِجلَتِ آن نادا ن

  ای«آغاکلان»بَرخوان از«حافـظِ»شیرازی

   بامُـطـرِب و می امشب،در هـیأتِ طـنّازان

برگوبه دِگرانـدیش،بَـرگرداز آن بَـدکیش

   «ایـوانِ مَــداین را آیـیـنـه یِ عِـبـرَت دان»

هوشنگ شاهنده

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 11:3  توسط هوشنگ شاهنده  | 


من ازاین«لـیـدِرِ»پُــرکار،خوشم می آید

  زین یلِ عا قل وهُشیا ر،خوشم می آید

همه شب دستِ دعا سویِ خـداوند دراز

چون کند نیمه شبِ تار ،خوشم می آید

 هـمـۀ غصّه یِ اوهست زِ«یارانه» بگیر

  گــررَوَد غــم زِ د لِ  یار،خوشم می آید

   دکترِما که شفاداده به «تَـد بیر وامید»

  دَ ردِ بیـماریِ بیکار ، خـوشـم می آید

  آنکه با دزد و دغـلباز،دراُفتاد وگـرفت

    حَلقِـشـان تا به سَـرِدار، خوشم می آید

    آنکه بنمودعمل گفته ونا گـفـتۀ خـویش

   ازگــرانباریِ بــازار،خـــوشــم می آید

     اصلِ بدبختیِ مِلَت غمِ بی خانِگی است

      زان رهاننده یِ غمخوارِ،خوشم می آید

       زانکه تحــریمِ دوا هــا وگـرانیِ ویزیت

      برطرف کرده زِ بیمار ،خـوشم می آید

      زانکه هـرجیب بُرِ معتادومُفَنگیِ وطن

      کـرده وادار کـنـد کار ،خـوشـم می آید

         گفت«شاهنده»که بیزار،زِبیماریَم اَمّا  

        (من ازآن نرگسِ بیمار)خوشم می آید.

هوشنگ شاهـنده

 

  

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 9:22  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(یک  دوبیتی از خالو راشدانصاری)

گرونی تا به این حدِّش که دیده؟

اَمـون وطا قـت از مـردم بـُریده

دعا تأ ثیرِ خود را داده از دست

بیا آقا ! بــه اینجا مـون رسـیده

«جواب»

(خالو راشد)دوبیتی هات نابه

رییسِ کُلِّ این اصنا ف خـوابـه

گـرونی هـا زِحـدّ ومَد گـذ شتن

زِد ستِش زیـروبالامون خرابه

                       هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم فروردین 1393ساعت 19:30  توسط هوشنگ شاهنده  | 

                                     

بـعـدهِ عَـرعَرکــنـا ن ودُم جُنبان

و  تَجـیَّت بــه جـمعِ حــزبِ خران

    می دهــم شـرحِ حـالِ آدَمـیـان   

این دوپـایِ عجـیب وسـرگـردان

اینکه«اَشرف»بُوَدبه خَلقِ جها ن

بی تــوجُّــه بــه حُــرمتِ حــیـوان

تــازمـــانـی کــه مـا رمَـق داریـم 

بــاربَـر پُـشــتـمـان نـهـد چــنـدان

مـاچـه ونَـر، شـود که می زایـنـد

   هــردوتـاشــا ن بـــه زیــرِ بارِ گران   

مُردن از فحش دادن و سیخونک

بــی کـفن در طـویـله وکــــهــدان

  مــی پــذیـریـم بـــهــرِ مُشتِ جُـوی

  هــر تــــجــاوز بـه آشــکار ونــهــان

مـانده حسرت به این دلِ خرکی

ماچه ای را شبی کنم مهما ن 

چیزِ دیگـر ندیده ام زِدو پـا

ـنـد سالی کـه بــوده ام حیوا ن

رویِ این اَصل،این خَــرِ دا نا 

شــد گـُریزان زِشَّـرِآ دمیا ن 

من به «آغاکلانِ»وجمعِ خـران

میفرستم درود م ازد ل وجان

گــر کـه لایق شـدم به جمعِ خران

ثبتِ نامم کـنـند با صفـتا ن

 تـا زِآزاد یَــم صفـا بکـنـم 

بـا هـمـه هـمـــدلا ن وهــم پالا ن

عَرعَری سَردهـم به  شورونوا

چونکه راحت شدم ازاین زندان

هوشنگ شاهنده

/* 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم فروردین 1393ساعت 14:57  توسط هوشنگ شاهنده  | 

             

«شوهری خواهم»

دختری هستم به سنِّ شصت وشیش

شوهری خواهــم قَــوی جِسم وقَـمیش

پـولـــــدار ودســت بـازو زن ذلــیـل

اَهــلِ کارِبیشتر بی قــــال و قــیـل

صاحبِ اَمــلا ک و باغی پُــر زِ رَز

از منِ رعـنـا نخواهـد پُخـت و پـَز

بـا شدَ ش شُغـلِ ریـاست لا اَقَـل

یــا کـه بــاشـد دکـتـرِ اَ هـلِ عـمـل

عاشـقـم باشــد چــو مجـنـونِ  وِ لــو

تــا نــــمـایــــم ثــــروتِ وی را  چــَپـُـو

حــــــدِّ اَکــثـر ســنِّ او بــاشـد چِهِــل

سَــــــرو قَــد باشد نه چاق ونه خِپـِل

نــیــستم راغـب کــــه او عینک زَ نـَـد

دوست مـــی دارم دف وتــنـبک زَنــَد

او نـبـایـد نـیـــمــه شب خــُر خُــر کند

یــا زِ خــــرجِ بینی ام غُــــر غُــــر کـنـد

هـمّـتــش عـالی بـُوَد بـیـش از نیـاز

از مـنِ زیــبـا نـخـواهــد او جـــــهـاز

 مَـحـضِ من بای بای کند با مادرش

خط کِشد درکُل به اِسمِ خواهـرش

مردِمن باید که باشدسخت کـوش

گـرمـِیـَم  بخـشـد مـثا لِ آبِ جـوش

آن چــنان گازم بـگـیرد چـون هُــلـو

تا کــه راحت سُـر خـورَم تویِ گلـو

صبــحهـا گـیـرد بـــرایـم نـان و آ ش

نانِ سَنگک ازهمان بِـرشیده هاش

چـون شــدم بـیـدار او بـوسم کـنـد

با چاخان هایش کــمی لوسم کـند

هرکه میخواهـد نشانی هایِ من

یاد گــیـرد تـلـفُنِ هــمـرا یِ مـن

این شُـماره  گوشیِ هـمـراهِ من

گــر پـسـنـد یـدی مرا زنگی بِزَن

باتـوا نِ 2 بِزن 100صفر وشیش

  گرخـوشـم آمـدبـیاید قلبِ کیش

غـایبا اَنـکحـتَهـو خوانَــدم به جان

«بَله»را ازپیش خواندم بی چاخان

نیمه هایِ شب که دخترخواب بُود

زنگِ گـوشی  خواب را از او رُبود

پَـــردۀ گـوشــش بِـلَـرزیـد از صدا

مِـثـلِ لـرزانک ،به لرزاندَ ش صدا

گـفـت :خــوانــدم آگـــــــهیِازدواج

از تـقاضایِ تـو گشتم هاج و واج

هیچ کس جزبـنده خواهانِ تـونیست

غـیـرِ مـن زیــبـنـدۀ  جــانِ تـو کیسـت؟

چونکه عُمرَت هم رسیده شصت وشیش

دوریَـت یک لـحـظه می بـاشـد نـه بـیش

د ر،دِ لِ دوشــیزه  قــنـد ی آب  شـــــد

جــمــلـه اعـضـایِ تـنـش ، شـاداب شــد

غــنـج می زد  در ،درونـش آبِ داغ

یک کلاغـش لحـظه ای شد چِـل کلاغ

با خودش می گفت :هر چند این صدا

می خــِراشــد جــمـلـه اعــضـایِ مرا

لــیک شــوهــربــاشد و، بـاشـد کچــل

پولِ او شرط است چه کور و چه شَل

لــوس شــد گـفـتا چـو خـواهـانِ مـنی

پس چـرا خُشک وخـَشِن گپ می زَنی؟

لااَقــل نـامـت بـگو بی قــال وقـــیــل

گــفـت :عـــزرایـیــلم ای  پیرِ بَخـیــل

                                     هوشنگ شاهنده

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم فروردین 1393ساعت 14:12  توسط هوشنگ شاهنده  | 

                           

«شاهنده» گفت برسرِحالم،شما چطور؟

«روحانی»است لـیدرِسالـَم،شما چطور؟

ترسی ندارم از گرانی وتحـریـمِ لاکتا ب

چون پُـرگِل است،آبِ زُلالم،شما چطور؟

پــولی زِ مـاهـیانـه پَس انـداز کرده ام

دارا یِ مـا ل و مَـنـالـم،شـما چطور؟

فـرموده اند جنسِ گـرا ن،رایگا ن شود

من دشمنِ قَویِّ اَمرِمَحالم،شماچطور؟

از بسکه خورده ام همه اَجناسِ مُفتکی

گامبو تَر ازِ گرازِ«نِپالَـم» شما چطور؟

من عاشقِ هوایِ گرمِ جنوبم،چراکه نه !

 بیزارازهوایِ سَردِ شمالـم،شماچطور؟

ازدولـتیِ رو،شـده ا م چاق وقُلچُما ق

پُر زورتـرزِ«رُستمِ زالـم»،شما چطور؟

                                    هوشنگ شاهنده

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم فروردین 1393ساعت 2:14  توسط هوشنگ شاهنده  | 

«اِی وزرا گوش کنید»

عــیـد نزدیک شده، اِی وزرا گوش کنید

لعنتِ حقّ به فـروشنده یِ مغشوش کنید

هـمـه دانید«تــورّم»چه بلایی شده است

به ستیزید بَراین«دیو»و،ورا موش کنید

چشمۀ فقر در این مُلک چوخشکیده شود

عـالـمی را زِ کَرَم واله و مـدهـوش کنید

  کــیسـه را شُــل بنما یـیـد وبِبَخـشـید دُلار

«تکـیـه بر لطفِ خدا وندِ خطا پوش کنید»

اِی عـزیـزانِ خِـردمـنـد و نکـو نامِ وطن

بـایـد ایـن آتـشِ افـروخـتـه خامـوش کنید

گـر بخواهـید د ر آغـوش کـشانید نشاط

 پندِ«شاهندۀ»خوش خنده کمی گوش کنید

                    هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1392ساعت 15:0  توسط هوشنگ شاهنده  |