به گویشِ شیرازی

به زَنُـم وخـتی میگـم نَه،زودی دَعـوامی کُنه
 
بَـرِیِ هـرهـیچ و پـوچ  هاکلِه  بـَلـوا می کُنه
 
هـرچی اووِرمیزَنه،حِکمت ومَصلِحَت داره
 
آمُ ازحَــرفُــویِ من ، وِلـوِلـه بـرپا می کُـنه
 
 هِی گِراته می گیره به هرچی که من می خَرم
 
 ازاَراَجیفِ خـودِ ش،تعـریفِ بی جا می کُنه
 
شـده اَبــــزارِ کارِش مِـنقـاشُــو چَـنتو تِکّه نَخ
 
  می رِروبرویِ اُینه خـودِ شِه تماشا می کُـنه
 
اَگـه مَقـبـولِ بَچَـو،خـوشکِلـیاش ازَ ما ما شـه
 
اَگه  اُو پِی لی چُــووِ،نِیگا بـــــه با با می کُنه
 
 اِیل وطُیفَش کـــه میا ن،اِنگُوخدا تُوخُـونَشه
 
عُـنُـقِ مُـنـکسِره ،اَخـما شِــــه زود وامی کنه
 
هـی کلِـنجــارمی رِه،تُ بَلکه غــذا بُـلُمـبونَن
 
می کُــنــه چــــادِر دِ رون، اِ لّا و بلِاّ می کنه
 
از فِـسنـجــــون  و کـبـابِ مُیچِــه وکلم پُلــو
 
من بِــــدِکار می شَم او،خَـــرجِ اَتـیـنا می کنه
 
نَنَم وخــارُم اَ گهِ که سـا ل به سـال این جُ بِیا ن
 
می شِـــه عُــوجِ بنِ عُنُق، مَحـشَرِ کبُرامی کنه
 
 می ریــــزه مُنچِ نَمَک، تُـــواُرسِیاشون تُ بِرَ ن
 
  قِـش قِرِیقّ را میندازه دل شــوره بـرپا می کنه 
 
تِیلِیفونِ خــــونَـــه مــون،پُشتِ قَــوالِـــی ،نَنَشِه
 
وُی چِـقَـد حــــرف می زَنـــه روده دِرازا می کنه
 
اِ نگوآرتیستِ تُو فـیـلما کاکـوهـی جِن می گـیـره
 
گاهی هِق هِق،گاهی هوهوگاهی هاها می کنه
 
می گه تِیلفون اَگه خـواسی،سَرِکـوچه زنگ بِزَن
 
مَنِ بَـــد بَخـــتِــه هَـمَش،عینِ گــــدُ هــا می کنه
 
اَ گه بی اِجـازَشــون ، دَسی به تِیلیفون بِــزنَــــم
 
رُوم بــــه هَـف کـــوهِ سِـیا ،خـیا لِ بیجا می کنه
 
سَـــرِسُــفره مـیگــه چـارزانــو بِشین ودَس نَزَن
 
آخه هـرچی اومی خـواد،تُوبُشقابـم جا می کنه
 
  قِـسمَـتُـم می ده که من دَ س تُـواو سُـفـرونَبَرُم
 
بـه منِ گـــنــده سَــنی ،عـیـنِ بَچـا تـا می کـنـه
 
یُــو سَــرُم چیرمی زَنـــه،یُ هِی بِهِم جَرمی کُنه
 
سِـریخچال کـــه مِـیـرَم، دَکُـم ،با تـیـپا می کنه
 
کِـنجـه وکباب میگه،نخــورکه گـرمِیت می کنه
 
  «نـون وهندونـه»بُخـورکه رَفِ گرما می کنه
 
   می چِـلُـونه جوشـایِ رویِ قُپِش،دَ م دَ مِ ظُر
 
   اِنگُ طِـبِّ سُــنَّـتی،صَـفــرا وسـودا می کـنه
 
بَـرآفـتُـو می مـــالــه روصورَتِش ما سُو لَبو
 
میگه ماکسِ میوه ای، پُوسَمِ اِحیا می کنه
 
کَلّه گُنجـیشکی بَـــرَم روزه میره ،عینِ بَچا
 
فــــرداشـَـــم تا لِنگِ ظُرطِفلَکی لالا می کنه
 
چـــه اَلَم شَنگه ای داریم ،اَ گه ازخواب بِـپَره
 
وَجَـنـاتِش رِ د یده هرکی ،واویـــلا می کنه
 
رُوم سِـیا ،نـِمازِشَـم نِصبه ونیمه می خونه
 
ظُــر وعصرو مَغــرِبه ،شِکـسّه اَدا،می کنه
 
یِی جَوابُی میده که، تُوقُطیِ ،عَطا ری نیس
 
   کا رایِ دَ ر شــده از صَــلِّ وُ  اَ لـّلـه می کنه
 
خاکِ کاهوتوسَرِش،کی گفتَتِش صدات خوبه
 
میگه  تمـــرین، مَنو  ما نَـنـدِ ما د ونا می کـُنه
 
زنِ همسایه می پُرسید «شُمُ بُزغاله دارین»؟
 
آمُ بُـــزغـا لـه خـدا یی ،چه صـدا ها می کنه
 
داده کُت شلوارو اُرسی نُووُمِه، صَدقِه سَری
 
می گــه اَجـرِت باخداهِیکی رِ صدتا می کنه
 
  میگه «شــاهـنـده»چِطوبُگروزَم از دَ سِّ زَنُم
 
تُـــو جَهنَّمَم بِــــرَم زود مَـنـــو پــیــدا می کـنه
 
                             هوشنگ شاهنده

شعربالا به گویش اصیلِ شیرازی است
معنیِ واژه ها :آکله ، خوره ، جُذا م = آب پی لی چووِ ، کثیف ، زشت ،بد ترکیب=گِراته : ایراد بیهوده گرفتن=طُیفه ،طایفه = مُیچِه ،ما هیچه = چادِر دِ رون =تعارف کردنِ بیش از اندازه = اَ تِینا ، خرج بیهوده =قشقِریق ، جنجال ، سرو صدا= جُ ، جا =قُطی،قوطی
د یوال ،دیوار= کِلِنجار ،سَر شاخ شدن ،جدال= اُر سیا شون ، کفش هایشا ن =بِرَن ،بروند=بَرِی،برای
جیر ،جیغ= نا پهریزی ،نا پرهیزی = گُنده سَنی ، دُرُشت اندا م = خِنج ، چنگ ،پنجول=مُنچِ نمک، یک مشت نمک= میخ شدم ،ذُل زدم ،زیر نظر گرفتم= قُپ ، لُپ= اِنگُ ، انگار ،مثلِ ما نند
کَس و کار ، اقوام ، بستگان=نصبه ،نیمه ،نصفه=تَلَک دون ، محل انباشتن آشغال =بُگروزَ م،فرارکنم
دَکَمُ با تیپا می کنه=با لگد بیرونم می کنه =عُوجِ بنِ عُنُق= به مردی دراز،خشن وبد اخلاق گفته می شد
                

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم آبان 1393ساعت 2:13  توسط هوشنگ شاهنده  | 

  طنز                                              به گویش  شیرازی

تر جیع بند

«نَپَس نَگو»

رییسِ نو کـیسـه رِ بـا ش ، کـه تو اداره نـو بَـرِ

هرکی میره خِذ مَتِ او،چیشِش کورِگوشِش کرِ

 پُشتِ میزِش که لَم میده،بو سَـرِطا سِش که گرِ

 اِنگا ری از د مـاغِ  فـیـل، اُفـتـا د ه ازهـمــه سَــرِ

  پُـز میده وفیس می کُنه،وِرّاج ولوس وخود سَرِ

 «نَپَس نگو یا للّـُو بُـد وش،تُ من بِهِت نگم نَـرِ»

هِـی دَ مِ رو وَعـده مـیـده فقط بَـرِی د لخوشَکی

اِ نگُ جُـلُنـبُـرا هَـمَـش ،می زَنـه حــرفُـی اَ لَـکـی

 وخـتی کـه اوجـلـو میا ت،مـنـم مـیرَم پَس پَسَکی

  چـونکـه می تر سَـم بِـزَنـه لَـقَت بـه طَـرِ خَــرَکـی

آخــه مـیـد ونی؟ ا وقُـمـپُـزه عـینِ لا تُـی زیرِ گُــذَ رِ

«نَپَس نگو یا للُّوبُد وش،تُ من بِهِت نگم نـَرِ»

خــدا بـیـو مـرزهِ بی بـیـمِ،هیـشـکی نَـدُ ش غیرِ مَنه

مـنـم بِـهِـش می چَسـبـیدَ م بـه قـولی عـینَـهـو کِـنـه

اووَ م نَصــیحَـتُـم می کِـرد ،بِـهِـم می گُـف ببـین نَـنِـه

آ ســـه بُـرو آســه بـیـو، کــه گــربــه شـا خِت نَـزَنـه

حـا لام نصـیـحَـتُـی بـی بـیـم،تـوگـوشِ من کا رِ گـرِ

«نَپَس نـگـو یـا لـلُّـو بُـد و ش،تُ من بِـهِـت نـگـم نَـرِ»

واسِی هَـمی هَس که منم،نَصیحَتِش گوش می کنم

او حــرفُـیِ قـشـنگِـشـه عـینِ عـسل نـوش می کنم

شُــلِـیِ یِـی زَبـونُـمِـه هـر جـوره خـا مـوش می کنم

ظُـلـمِ رییـسِ شِـرکتِ ، بــه کُل فـرا مو ش می کنم

چـون د یگـه ثـا بِـت شـده که،زَمـو نَمون خَر تـو خَرِ

«نَپَس نگو یاللُّو بُـد وش، تُ من بِهِت نگـم نـَـرِ »!

                                             هو شنگ شاهنده

                                     

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم مهر 1393ساعت 23:48  توسط هوشنگ شاهنده  | 

         طنز         

ای خــروسِ شـکـیـل و اَرزنــده =می دونی تُخمِ خا نُمِت چنـده ؟

از چه تخمش شده گران چوطلا؟=تویِ این خاکِ پا ک واَرزَنده؟

نکـند نوک زدی به شخصـیَّتَش=که چنین دلخور است ویکدنده؟

اززمــا نی کــه قـهـرکــرده زِتـو=شــده ازغــم،دلِ من آکـنـده

کــرده اوکــارخانــه راتـعــطـیـل =بُـق نـمـوده دگـر نـمی بَـنـده

نــدهــداو بُــرون اگـــــر روزی =که دو تا تُخـمِ او خـورَم بنده

می نـما یم شکایـتش به شُــغال =آ ن مُحـیلِ حـر یص واَرغَـنده

چـون نـیـا زفـقـیـرو مُـسـتغـنی =هـست بَـر تُخــمِ آن فــر یـبنده

خـیزای زن ذلـیـلِ مــرغِ تُــپُـل = گـو،بـه آن هـمـسَرِگُـریـزنـده

گـرنخـواهَــد کـه کلّه اش گرد د =از تـنِ نـا زنـیـنِ او کـــنــده!

د ست بردارد ازلجـاجَت وقهـر= وَر نِـه بُــرَّ م گـلو ی او بـنـده

مثـلِ این که ند یده هـرگـزاو = مُـرغِ بـِر یا ن و سـیخِ گـردَ نـده

مرغ چون می شـنید این تهـد ید= قُـد قُـد ی کـردسخت لَرزَنـده

نـیمه خـیـز ازمـیا نِ ویلا یـش =گفت حرفـت بُــوَد چه زیــبنده

یک کمی گوش کن به حرفِ دِلم =این دلِ پُـر زِخـو ن وشرمنده

من قـسم می خـورم که بعدازاین = دَهَـمـت تخـمِ خـوب واَرزنـده

   همچنین گویمت برآنچه که هست=بینِ مُـرغا ن بسی فروزند ه !

  ما کـیـا ن راقـَوی تَـرین ســو گـند =کـه بـرآن هـرپَـرنـده پا بـنـده

  گـرکه مرغی قَـسَم شِکن گرد د =خـا نـدانَـش شـود سَــراَفـکــنـده

  بــا صــدایـیِ بـلـنـد مـی گـویــم = کـه شـود باوَرِتـوخـوش خـنده

   تُخـمهـایی دهـم دُ رُشت وقــوی= به سَری نیمه طا سِ« شاهـنـده»

هوشنگ شا هنده

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم مهر 1393ساعت 23:52  توسط هوشنگ شاهنده  | 

طنز=به گویش  شیرازی

«آپَشِه »

با زتا بِـسُون اومـدو،هَـمپُیِ مــایی،آپَشه

 

  بَــلُـیِ بی دَرمـونِ ناخـوشــیا یی،  آپَشه

 

هرجُ یِی رَشتی باشِه شریک میشی باخذوکا

 

 تُ چه زشــتی واَلَـشـت وبی حـیایی آپشه

 

دَمِ روبه گُل مُلُویِ باخچه میرِی سَرمیکِشی

 

  تُ  ذلـیل مـُرده چِـه قَـد  اَلِ صفایی، آپَشِه

 

وِزوِزِت هیِ توگوشام عینِ صِدُی جِت میمونه

 

می جِغَـم رِیپَس تـوخواب،چه بَد صَدُیی،آپَشِه

 

جُیِ نِیشِ گـُرگِـرِفـتَت میزنـَـم یِی شَـــپَـلا ق

 

قـُپِ من قـِــرمــِزِ  تُ،تـُــویِ هَــوُ یی،آ پَشِه

 

دُورِکـَلَّـم  اِنگُ اَسبِ عصّا ری تُومی خوری

 

مـی زنی ودَ رمـی ری چـه نـا غُـلایی،آپَشِه

 

مِیدی جُولون،می کِشی شاخ شونه وقایِم میشی

 

تـو  مَــگــه «هــیـتـلِـرو»یا«دِراکـولایی»آپَشِه

 

خـونِ«شـاهـنـده»که رَنگونداره هِـی مـیـمِکی

 

هـیچـی گـیـرِت نَمیا ت ازیی گــدُ یـی، آپَشِه

هوشنگ شاهنده

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم مهر 1393ساعت 1:56  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 طنز

بمناسبت روز پدر

«قُرصِ کمر»

بعد تبریک وتهنیَّت بـه پــد ر

این وجـودِ ذَ لیلِ خـوش با ور

که زِخرج وزِبَرجِ خا نه وزَن

زاید او با رهـا زِ د ردِ کَـمَــر

طبقِ(فَتوای)بـوالعجب شـیخی

به همه مـر د ما نِ این کـشور

واجـبـَست اینکه ازهمین حالا

دخـتـرِ خانه چـون کـند شوهـر

بـا رِ اَ وَّ ل بـه یُـمنِ آ لِ عَــبـا

پـنـج تایی بِـزاید او چـو قـَـمَـر

با رِ د وُّ م  بـه نامِ  شـا هِ رضا

وضعِ حَملَش رسدبه هشت پسر

چـونکه اجـناسِ ما شده ارزان

تـویِ تهران و شهـرهایِ دِ گـر

هـمه با نا مِ  چـهارده معصو م

بچه هاشا ن شود چو دُرُّ وگـُهَر

تا کــه 70 مــا رســـد بــه  90

زنــد گانیِّ مـا  شـــود بـهــتـر

هـمچـنـین گـفـته آن فـقـیهِ قَـدَ ر

تــویِ«سـیما»کـنارِ شـیخِ دِ گـر

 مـُـژده یاران کـه گـشته مَجّـا نی

بسته هایِ  بُزرگ ِ«قُرصِ کمر»

گفت رندی که  شیخ  بیخـبـراست

ازگـرانیِّ (نان) و(شیر)و( شکر)

کـه چنین نسخه ها کـنـد  تجویز

به پـد ر هـا ومـــا د رانِ  پَکــر

گرچه این هاوظیفه یِ مرد است

کـه فــزونـتـر کـنـد شُما رِ بَـشَـر

تا د هـد بهـرشا ن خــدایِ اَحــد

  همچو(شـاهـنـده) حـوریا نِ قَــدَر    

هوشنگ شاهنده

 

 

+ نوشته شده در  جمعه دهم مرداد 1393ساعت 13:25  توسط هوشنگ شاهنده  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1393ساعت 20:48  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(دستِ من کفگیر میداد)

زَنَـم از مـوش می تــرسـیــد  ا مّا

پُــزه بی با کی ازهــر ِ شیر مید اد 

نـبـو د آگا هـیـش از هـیچ و از پوچ

به هـر چیـزی که گویی گیر مـیـداد

دهـــد آبِ زِرِشــکـم بـهـرِ گــــرمـی

بــرایِ رفـعِ ســردی، ســیـر مـیـداد

اگـر آهـی کِــشَـیـد م  د ر سحر گا ه 

بــه نـا شــتا آ بِ رو اَنجــیـر مـیـدا د

اگـر می گـفـتـم  امشب مـیـز بـا نـم 

به سرعـت دستِ من کـفگیـر میداد

 ز مــا نی بــود مـثـلِ دیــوِ زخــمـی

وگا هی نا له چـو ن نخجــیـر مـیـد اد

به من می دا د یک کفشِ پـلاستیک

بــه مـامـا ن عید کفشِ جِـیـر مـیـداد

کِــرا مَ الکا تـبینِ خــانـه یِ مـا ست

بـه مُخـلِص تــر س از زنجـیـر مـیداد

ا گر از خـرج وبـرجش نا لـه کر د م

 به من با وعد ه ای، تـبـشـیـر مـیـداد

  بــرایِ حـیـف و مِـیــلِ پــولِ بـنــد ه

   خـبــر از رفتنِِ  کـشـمـیـر مــیـد اد

  نـمی دانـست اگـر چـه  نِـــر خِ بـا زا ر

  بـه کاسب ،حُـکـم بر تـعــزیـر مـیـد اد

  خـبـر از شـعـرِ«طــنـز»و جِـد نبو ذ ش

   ولـیکن از خو دش تــفـســیـر مـیـداد

    چـو شـعـر ی می نـوشـتـم تـویِ دفتر

      کـف آو ر ده بـــه لـب تـغــیـیــر مـیـداد

      «نکـیـرومُــنکَـــرَم»  بوده است اِ نگا ر

         بــه بــنــده نـسـبـتِ تــکـفــیـر مــیـد اد   

       د راخر گفت (شـاهـنـده)که  ا ی کا ش

         بـه  دســـتـا نـم خدا شــمـشیر،مـیــد اد

         و یـا یـک بـچّــه ی خـوبِ اَ ســیـد پـاش

          نـجــا تــم دستِ ایـن بی پــیــر مــیـداد 

            هوشنگ شاهنده

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1393ساعت 1:58  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

«هان ای دلِ عِبرت بین،ازدیده عِبَر کن ها ن»

  خواهم پس ازاین باشم درحِزبِ خران خندان

با هـمـدِل وهـمســالان،عَـرعَرکن وبی پالان

           آیــیــم بـه آن سا ما ن، در محفِـلِ مُـشتـاقان         

  بَــرگـردَ نـمـان هـریک،یک تُـوبره ازطنزاست

  پُـرســوژه زِاوضـا عِ هـر مُـفـلِسِ سَــرگردان

  اِی آن کــه بـه من دادی ،آزادی وشــادابی

   تا در چمنستا نت بی با ده شوم رقصان     

                                                                                                                                                                     حا لا کـه رهــا نـیـدی مـارا زِعـبث مُـردَ ن

  با تـرس بـه سـَر بُـردَن،با ناله وبا افـغـان

  این نَـرّه خـرِدر گـیـر، «بااُمـیـد وباتـدبـیر»

    جُفـتک بِـزنَـد  شا دا ن،بَـرگُرده یِ نا مردان

     این عا قــلِ دَر رفـتـه،از مَـذبـَحِ نـا اهــلا ن

    بِنوِشته به طنّا زی،از،وسوسه یِ شیطا ن

   وَزغـارتِ زنـجا نی،زانـجاکه خودت دانی

  برگو تو به«شاهنده» ازخِجلَتِ آن نادا ن

  ای«آغاکلان»بَرخوان از«حافـظِ»شیرازی

   بامُـطـرِب و می امشب،در هـیأتِ طـنّازان

برگوبه دِگرانـدیش،بَـرگرداز آن بَـدکیش

   «ایـوانِ مَــداین را آیـیـنـه یِ عِـبـرَت دان»

هوشنگ شاهنده

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 11:3  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

من ازاین«لـیـدِرِ»پُــرکار،خوشم می آید

  زین یلِ عا قل وهُشیا ر،خوشم می آید

همه شب دستِ دعا سویِ خـداوند دراز

چون کند نیمه شبِ تار ،خوشم می آید

 هـمـۀ غصّه یِ اوهست زِ«یارانه» بگیر

  گــررَوَد غــم زِ د لِ  یار،خوشم می آید

   دکترِما که شفاداده به «تَـد بیر وامید»

  دَ ردِ بیـماریِ بیکار ، خـوشـم می آید

  آنکه با دزد و دغـلباز،دراُفتاد وگـرفت

    حَلقِـشـان تا به سَـرِدار، خوشم می آید

    آنکه بنمودعمل گفته ونا گـفـتۀ خـویش

   ازگــرانباریِ بــازار،خـــوشــم می آید

     اصلِ بدبختیِ مِلَت غمِ بی خانِگی است

      زان رهاننده یِ غمخوارِ،خوشم می آید

       زانکه تحــریمِ دوا هــا وگـرانیِ ویزیت

      برطرف کرده زِ بیمار ،خـوشم می آید

      زانکه هـرجیب بُرِ معتادومُفَنگیِ وطن

      کـرده وادار کـنـد کار ،خـوشـم می آید

         گفت«شاهنده»که بیزار،زِبیماریَم اَمّا  

        (من ازآن نرگسِ بیمار)خوشم می آید.

هوشنگ شاهـنده

 

  

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 9:22  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(یک  دوبیتی از خالو راشدانصاری)

گرونی تا به این حدِّش که دیده؟

اَمـون وطا قـت از مـردم بـُریده

دعا تأ ثیرِ خود را داده از دست

بیا آقا ! بــه اینجا مـون رسـیده

«جواب»

(خالو راشد)دوبیتی هات نابه

رییسِ کُلِّ این اصنا ف خـوابـه

گـرونی هـا زِحـدّ ومَد گـذ شتن

زِد ستِش زیـروبالامون خرابه

                       هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم فروردین 1393ساعت 19:30  توسط هوشنگ شاهنده  |