X
تبلیغات
اشعار طنز و فکاهه


«هان ای دلِ عِبرت بین،ازدیده عِبَر کن ها ن»

خواهم پس ازاین باشم در حِزبِ خران خندا ن

  با همد ل وهمسا لان،عَـر عَر کن و بی پا لان

    با قَمبیل وقِـر قاطی،با نَـرّه خر ی هـمـسا ن

    بَرگردَ نمان هریک،یک توبره پُرازطنزاست

    پُــرســوژه زِاوضا عِ هـر مُفـلِسِ سَـرگـردان

   اِی آن کـه بـه من دادی آزادی وشــا دابـــی

    تـا در چَمَـنِسـتا نت بی بـاده شـوم رقـصـان

   حا لا که رهــا نـیدی مارا ز کُتک خـوردن

     حـمّـالی وسـَر کـردن،بـا نـاله وبا افـغـان

   این نَـرّه خـرِدر گـیر، «بااُمـیـد وباتـدبـیر»

    جُفتک بِزنَد با سُــم ، بَـرقـمـبُلِ نا اهــلا ن

این عـاقـلِ دَر رفـتـه،از مَـذبـَحِ نا اهلا ن

    بِنوِشته به طنّا زی،از،وسوسۀ«شـیطا ن»

   وزغارتِ زنـجا نی ،زانـجاکه خودت دانی

   برگو تو به«شاهنده» از خَجلَتِ آن نا دا ن

ای«آغاکلان»برخوان از«حافظِ»شیرازی

  با مُطرِب و می امشب،در هـیأتِ طـنّازان

برگوبه دِگراندیش،بَـرگرداز آن بدکیش

«ایـوانِ مَـداین را آیینه یِ عِـبرَت دان»

هوشنگ شاهنده

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 11:3  توسط هوشنگ شاهنده  | 


من ازِاین «لیدِرِ»غمخوار،خوشم می آید

زین یلِ صحـنه یِ پیکار،خوشم می آید

همه شب دستِ دعا سویِ خـداوند دراز

چون کند نیمه شبِ تار ،خوشم می آید

همۀ غصّه یِ او،هست زِ«یارانه» بگیر

 گررَهَـد زین دَ دِ غَــدّار،خوشم می آید

 دکترِما که شفاداده به «تَـد بیر وامید»

دَ ردِ بیـماریِ بیکار ، خـوشـم می آید

آنکه با دزد و دغلباز،دراُفتاد وگرفت

حَلقِـشـان تا به سَـرِدار،خوشم می آید

انکه بنمودعمل گفته ونا گـفـتۀ خـود

ازگرانی وخطاکاریِ بازار،خوشم می آید

اصلِ بدبختیِ مردم غمِ بی خانِگی است

زان مـدد کارِ فـدا کار،خوشم می آید

مُعضَلِ دردودوا خـانه ودکتر،همه را

برطرف کرده دگر یار ،خوشم می آید

زانکه هـرجیب بُرِ معتادِمُفَنگیِ وطن

کـرده وادار کند کار ،خوشم می آید

گفت«شاهنده»که بیزار ، زِ بیمارانـم  

لیکن ازنرگسِ بیمار ، خوشم می آید.

هوشنگ شاهنده

 

  

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 9:22  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(یک  دوبیتی از خالو راشدانصاری)

گرونی تا به این حدِّش که دیده؟

اَمـون وطا قـت از مـردم بـُریده

دعا تأ ثیرِ خود را داده از دست

بیا آقا ! بــه اینجا مـون رسـیده

«جواب»

(خالو راشد)دوبیتی هات نابه

رییسِ کُلِّ این اصنا ف خـوابـه

گـرونی هـا زِحـدّ ومَد گـذ شتن

زِد ستِش زیـروبالامون خرابه

                       هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم فروردین 1393ساعت 19:30  توسط هوشنگ شاهنده  | 

                                     

بعدهِ عَـرعَرکنا ن ودُم جُنبان= وتَحَّیت به جمعِ حزبِ خران

می دهم شرحِ حالِ آدَمیان   = این دوپایِ عجیب وسرگردان

اینکه«اَشرف»بُوَدبه خَلقِ جها ن=بی توجُّه به حُرمتِ حیوان

می گذارد به دوشِ ماچندان =    =  بارِسنگینِ مشهدی قُربان

ماپَس ازآن همه کُتک خورد ن =بی کفن درطویله ای مُرد ن

ناله کردن زِدردِ چوبِ اَنار=بهرِیک مُشتِ«جو»زِصاحب کار

مـاچـه ها رازِدور بـویـید ن=حسرتِ خوابِ ما چه ای دید ن

باربُرد ن به سَبکِ چنگـیزی= نا له کرد ن زِدردوخونـریـزی

نا سـزاها شـنید ن ازاَربا ب =پای لنگا ن پَـرید ن ازلبِ آب

چیزِ دیگـر ندیده ام زِدو پــا= چـنـد سالی کـه بــوده ام آنجــا

الغرض خسته چون شد م این بار=جیم شد م ازطویله بی افسار

رویِ این اَصل،این خَــرِ دا نا = شــد گـُریزان زِشَّـرِآ دم هــا

من به «آغاکلانِ»وجمعِ خـران=میفرستم درود م ازد ل وجان

گــر که لایق شـدم به جمعِ خران=ثبتِ نامم کـنـند با صفـتا ن

تا زِآزاد یَــم صفـا بکـنـم =  با هـمـه هـمـــدلا ن وفــا بکـنـم

عَرعَری سَردهـم به  شورونوا=چونکه راحت شدم زِجنسِ دوپا

هوشنگ شاهنده

/* 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم فروردین 1393ساعت 14:57  توسط هوشنگ شاهنده  | 

             

«شوهری خواهم»

دختری هستم به سنِّ شصت وشیش

شوهری خواهم قَوی جِسم وقَـمیش

پـولـدار و دســت بـازو زن ذلـیـل

اَهــلِ کارِبیشتر بی قــــال و قــیـل

صاحبِ اَملا ک و باغی پُر زِ رَز

از منِ رعـنـا نخواهـد پُخـت و پـَز

بـا شـــدَ ش شُـغـلِ ریـاسـت لا اَقَـل

یــا کــه بــاشــد دکـتـرِ اَ هـلِ عـمـل

عاشـقـم باشــد چــو مجـنـونِ  وِ لــو

تــا نـمـایـم ثـروتِ وی را  چــَپـُـو

حــدِّ اَکــثـر ســنِّ او بــاشـد چِهِــل

سَــرو قَــد باشد نه چاق ونه خِپـِل

نیستم راغـب که او عینک زَ نـَـد

دوست می دارم دف وتنبک زَنــَد

او نـبـایـد نـیـمه شب خـُر خُـر کند

یــا زِ خـرجِ بینی ام غُــر غُــر کـنـد

هـمّـتـش عـالی بـُوَد بـیـش از نیــاز

از مـنِ زیــبـا نـخـواهــد او جـهـاز

مَحضِ من بای بای کند با مادرش

خط کِشد در کُل به اِسمِ خواهـرش

مردِ من باید که باشد سخت کـوش

گـرمـِیـَم  بخـشـد مـثا لِ آبِ جـوش

آن چنان گازم بگـیرد چـون هُــلـو

تا که راحت سُـر خـورَم تویِ گلـو

صبحها گـیـرد بـرایـم نـان و آ ش

نانِ سَنگک از همان بِرشیده هاش

چـون شـدم بـیـدار او بـوسـم کـنـد

با چـاخـان هایـش کمی لـوسـم کـند

هـرکه می خواهـد نشانی هایِ من

یاد گــیــرد تـلـفُـنِ هـــمـرا یِ مـن

این شُــماره  گوشیِ هــمـراهِ من

گــر پـسـنـد یـدی مرا زنگی بِزَن

باتـوا نِ 2 بِزن 100صفر و شیش

  گـرخـوشـم آمـد بـیاید قلبِ   کـیـش

غـایـبا اَنـکحـتَهـوخــوانَــد به  جان

«بَله» را از پیش خواندم بی چاخان

نیمه هایِ شب که دختر خواب بُود

زنگِ گـوشی  خواب را از او رُبود

پَـــردۀ گـوشــش بِـلَـرزیـد از صدا

مِـثـلِ لـرزانک ،به لرزاندَ ش صدا

گـفـت :خــوانــد م آگـــــــهیِ ازد واج

از تـقـاضایِ تـو گــشـــتم هــاج و واج

هـیچ کس جـز بـنده خـواهـانِ تـونیست

غـیـرِ مـن زیــبـنـدۀ  جــانِ تـو کیسـت؟

چونکه عُمرَت هم رسیده شصت وشیش

دوریَـت یک لـحـظه می بـاشـد نـه بـیش

د ر،دِ لِ دوشــیزه  قــنـد ی  آب  شـــــد

جــمــلـه اعـضـایِ تـنـش ، شـاداب شــد

غــنـج می زد  د ر ،درونـش آبِ داغ

یک کلاغـش لحـظه ای شد چِـل کلاغ

با خودش می گفت :هر چند این صدا

می خــِراشــد جــمـلـه اعــضـایِ مرا

لــیک شــوهــربــاشد و، بـاشـد کچــل

پولِ او شرط است چه کور و چه شَل

لــوس شــد گـفـتا چـو خـواهـا نِ مـنی

پس چـرا خُشک وخـَشِن گپ می زَنی؟

لااَقــل نـامـت بـگو بی قــال وقـــیــل

گــفـت :عـــزرایـیــلم ای  پیرِ بَخـیــل

                                     هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم فروردین 1393ساعت 14:12  توسط هوشنگ شاهنده  | 

                           

«شاهنده» گفت ،برسرِ حالم،شما چطور؟

«روحانی»است لید رِ سالـَم ،شما چطور؟

ترسی ندارم از گرانی وتحـریــمِ لاکتا ب

چـون پُـرگِل است،آبِ زُلالم، شما چطور؟

پــولی زِ مـاهـیا نـه  پس انــداز کرده ام

دارا یِ مـا ل و مَـنـا لـم ،شــما  چطور؟

فـرموده اند جنسِ گـرا ن،رایگا ن شود

من دشمنِ قـویِّ اَمرِمَحا لم ،شما چطور؟

از بسکه خـورده ام هـمه اَجـناسِ مُفـتکی

  گنده تَــراز گـُرازِ«نِپا لَـم» شما چطور؟

من عاشقِ هوایِ گرمِ جنوبم،چــراکه نه !

 بیزارازهوایِ سَــردِ شما لـم،شما چطور؟

ازد ولـتیِ رو،شـده ا م چـا ق و قُـلچُـما ق

پُر زور تر زِ«رُستمِ زا لم»،شما چطور؟

                                    هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم فروردین 1393ساعت 2:14  توسط هوشنگ شاهنده  | 

«اِی وزرا گوش کنید»

عــیـد نزدیک شده، اِی وزرا گوش کنید

لعنتِ حقّ به فـروشنده یِ مغشوش کنید

هـمـه دانید«تــورّم»چه بلایی شده است

به ستیزید بَراین«دیو»و،ورا موش کنید

چشمۀ فقر در این مُلک چوخشکیده شود

عـالـمی را زِ کَرَم واله و مـدهـوش کنید

  کــیسـه را شُــل بنما یـیـد وبِبَخـشـید دُلار

«تکـیـه بر لطفِ خدا وندِ خطا پوش کنید»

اِی عـزیـزانِ خِـردمـنـد و نکـو نامِ وطن

بـایـد ایـن آتـشِ افـروخـتـه خامـوش کنید

گـر بخواهـید د ر آغـوش کـشانید نشاط

 پندِ«شاهندۀ»خوش خنده کمی گوش کنید

                    هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1392ساعت 15:0  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(قطارِ لَق لَقو)

اِی رییسِ«مِترووِ»شیرازِما، آخرچرا؟

شهرِما گردیده زیرِبُلـدُزِر،محشرچرا؟

ازبرایِ این«قطارِ»لَـق لَـقـوتاکی چنین؟

زیروروگشته خیابان،کنده ای سنگرچرا؟

شهررابنموده ای میدانِ جنگ وجایِ بُمب

کنده گودا لی که بَلعَد کشتی و لنگر چرا؟

ما که می سوزیم از«نان»وحبوباتِ گران

اِی مهندس جان،بِجانِ مردمان نَشتَرچرا؟

شانزده سال است این مِتروچوطِفلِ بی نَنِه

   کُشته ازچشم انتظاری مردوزن یکسرچرا؟

از کـراماتِ تـو شـد«بُلوارهـا» زیـرِحِجاب

این تظاهُـرازبـرایِ مـردمِ بـا فَــر چـرا؟

گشته میدانِ«اِمام»وهر«شهیدی»زیرورو

مانـده ای درزیـرِبارِکارِخـود،پَـنچَـر چرا؟

گفت«شاهـنـده»گمانم شانزده سـا لِ د گر

چـون شـود وقتِ گُلِ نِی گویمت دیگرچرا؟

                                                        هوشنگ شاهنده /* 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم بهمن 1392ساعت 23:26  توسط هوشنگ شاهنده  | 


فـصلِ پایـیزِ بَبَم ،خـیـلی دل انگـیزِ بَبَم

ثـبتِ نـا مِ بچّه هـا خـیلی غـم انگیزِ بَبَم

موجـرین دُم کُلُفتِ خـو نه هـایِ شهرِما

موقعِ اَخـذِ کـرایـه، گو شِـشو ن تیزِ بَبَم

نَـم نَـمِ باران اگرآیـد،به دهقان جان دهد

زان سـپس اَرزانـیَم ، هِـنگامـه انگـیزِبَبَم

بعـد از این جـایِ فـروشِ بستنی آیــد لَـبـو

گویـد این قـند و عـسل هـم،ما لِ تبریزِ بَبَم

 بازهم برگِ درختان خِش وخِش بانغمه ای

زیـرِ پا آهـنگـشـان بی شـک ،دلاویــز بَبَم

پاشنه یِ کفشِت خطرناکِ،یواشترچپ نشی

جاده هایِ این خیابا ن  بی گمان،لیزه ،بَبَم

د استا نِ (لیلی)و(مجنونِ) این دور وزمان

قصّه یِ «شاهنده»و«فرهاد»و «پرویزه»بَبَم

                  هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  جمعه دهم آبان 1392ساعت 22:8  توسط هوشنگ شاهنده  | 

می سُــرا یَـم کلا مِ «روحـانی»

لـیـدرِ خَـلـق هـایِ  «ایــرانی» 

کــه رســا و فـصـیـح و آ مـا ده

جـان به کـف،دِ ل به میهَنَش داده

  پُشـتِ«میکـروفُـنِ»«گـزارشگر»

وعــده داده کــه  بـا کلــیـدِ ظَـفَـز

قُـفـلهایِ گـرانی و«تـحـــریــم»

  می گشایَـم بـه اِذ نِ رَبِّ رَحـیم
 
     همچنین قو ل می دهَـم. مرد م!   

سُـفـره هـاتان شـود پُراز گندم

  هَــمـزَ مـا ن بـا تـلاشِ اِ یرانی 

  می رَهــا نَـم وطن زِ ویــرا نی 

   هــمـه «سِــلـول»هـا کـنم خالی

   ازاَســیرِ«ســیا سی» و«مـا لی»

   از«اِویـن»مــوزه یِ هُـنـرسازم

   هـمه«روزنامـه»ها، خـبرسازم

  د یگــر از مَـرگ ومـیرِ بـیهوده

   که زِکمبودِ جنس و«نان»بـوده

   می کنم رفعـشان به صلح وصفا

     با روابِـط به غـرب و«آمریکا»

    هـمچـنـینَ جـنـس ومیـوه وخا نه

    کــــنـم اَرزان بِــد ونِ بـیعـا نه

     تـا رَهَــد بـیـنوا زِدَ ر به دَ ری

    جا مـه هـا پـوشد ازقـبایِ زَری

     و طــلـب هـا یِ بـازِبـِنـشَسته

   می دهَـــم از«اِنرژیِ هَــسته»

   بهـرِمُـسـتأجِـرینِ خـانه خراب

     که چو«شاهنده اَند»غَرقِ عذاب

      سازمان می دهم زِبُشکه یِ«نفت»

     تا که جُبران شودهرآنچه که رفت

      ا ی خــدا ، جــانِ حـضــرتِ آ د م

     وان جـوانی کــه د ررَهَــت داد م

       نــکـنـد ایـن خُـجَـسـته مـردِ کُهَـن

        قــــولِ زریـنِ ا و شـــــو د آهَـن

        بـاز آ ن کاسـه با شــد و آ ن آش

          کارِد ولـت شـود بِـریـزو بپا ش

           تاجــوان از فِـشـــا رو بـیـکاری

          روی آ رَد بـه د ود و بـیـعـاری

                                            هوشنگ شاهنده   

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم مهر 1392ساعت 21:46  توسط هوشنگ شاهنده  |