اشعار طنز و فکاهه

X

اشعار طنز و فکاهه

اشعار طنز و فکاهه

	«بنشینم و دست پیش گیرم»
به نا مِ خدا ، با پوزش ازحضرتِ شیخِ اَجل« سعـدیِ شیرازی» «ترجیع بند» «بنشینَم ودست پیش گیرم دنبالۀ کارِ خویش گیرم » آن بید که رُسته بَـرلبِ جـوست سَـرسـبزوتناوراست وخودروست اَفــراشـتـه ،ســا یــه یِ فــراخی در کُـنجِ پـیـاده رو،چـه نیکـوست بِنگـرکه ، بـه جُــرمِ د وربـود ن از مَـدخَلِ تَخلِیه،چه خوش بوست چون نیست درآن مکان«مَبالی» هـر عـابِـرِ بـیـنـوا،دُعـا گوسـت دُور و،بَـرِ او ، زِرِیــغِ مـرد م مانده ست بسی تُـفـالـه و پـوست من هــم نـشـوم زِدامـنـش د و ر چون حـاجتِ بـنـده دامَنِ اوسـت چون دور وبَرَش کنون شُلوغ است د ستِ دو سه کس به رویِ زانوست «بنشینم و دست پیش گیرم» (دنبا له یِ کارِخویش گیرم) آن پیرِعـصا بـه د سـت و فـرتـوت کا نجا بِـنِـشَسـته سخـت اَخـمـوست دایـم چـــو فـتـیله می خـورَد تـا ب مُحـتـاجِ دِ رَخـتِ بـیـدِ دِ لـجـوست تا تـکـیـه زَنَــد بَـر آن چو پـُشـتی پُسشتَش بِگمان به بُرج وباروست اِســـهـا لِ بَــدی گــرفـتـه ، گـویـا بیما ری یَش ازِسـالاد و،کوکوست چـون بُگـسَـلَـد اِنقـیا دَ ش از بَطن بَس تـیـز رَوَد چـنـانکـه آهـوست مـن دَ ردِ شِــکـم بـه خـود بگیر م چـون نـوبَتِ بعـد ما لِ یاروست «بنشینم و دست پیش گیرم» (دنباله یِ کارِ خویش گیرم) گفـتَم بـه د رخـتِ پـا ی د رگـنـد از بخـتِ بَــدَ ت خـزانـه ای چـند با وَســوَسـه ونِــدا یِ «شیطا ن» غـارت شــده با فـریب وتَـرفَــنـد گر،وضـعِ«معـیـشَـتَم»چـنـین شـد یـا اُ وج گــرفـت قــیـمـتِ قــنـد یـا پُشـتِ هــمـه ا ز این تَغـا فُـل خَـم گشته هـم اُستخـوان وپـیوند کـم خـور،غَــمِ این جها ن فا نی از«چـین»رَسَــدَ ت،هـزارفَـروَنـد بشــنو زِمـن اِی رفـیـقِ مَـسـؤل این نـیست سِـزایِ بـیـدِ دِ لـبـنـد تا زیـــرِ پـیـا ده رو نـسـا ز ی ده چِـشـمه بـرا یِ دَ فعِ این گـنـد ! این جـا شــودهـمچـوکا مِ«دشـمن» بـَـد بـو و کـثیف و گـنـد د ر گـند اَلـقـصّـه چــو نـیسـت جــا یِ اَمنی (تا رفـت ودرآن نـشست یکچـند) من هـــم نَــرَوَم بـه جـا یِ د یگــر گرپـیـروجـوان(زنـنـد لـبخـنـد): «بنشینَم ودست پیش گیرم» (دنـبالۀ کارِ خـویش گیرم) هوشنگ شاهنده ابیاتِ داخلِ پرانتزاز«بچِّه یِ جوادیه»از همکاران روزنامه توفیق صفحه یِ یازده شماره بیست وچهار«چهل وهفتمین سال»میباشد.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1392ساعت 0:12 توسط هوشنگ شاهنده \|

	«صفِ اتو بوس»
«صفِ اتوبوس» هـوا سَـرد وپُرگرد و پُـر بیـم بود و ساعـت حـدودِ شـش ونـیـم بود پَرید م زِخوابِ خوش ازرختخواب بد یـد م سِــیَـه گـشـته رُخـسـارِ آب نَفَس کرد در سـیـنـه ام خِس و خِس شد م گیج ازآن بوی ورنگم چو مِس زِخانه چورفتم سَــرِ کا رِ خـویـش شِـکم گـُشنه ازروزگارِ پَــریـش رســا نـد م تنِ خـسـته تا ایستگا ه که شــاید اُتـول بوسی آید زِراه نه چَتری نه سَقفی نه جا یِ جُلوس صفِ مردم وچهره ها یِ عبوس سـراسـرزمـین وهــوا تـیـره بـود هـمـه چـشـمهـا درفضاخـیـره بود پریشان و دلـمُـرده هـر مرد و زن پـلاسـیـده گلبرگِ گُل د ر چَـمـن هـمـه کـور ما ل و خُمار و خَمود سـراسـیـمـه و گـیج از بـویِ دود نه مرغ و خروس ونه روباهِ نَر نه گنجشک و تیهو نه شانه به سَر نـبـودی اُمـیـد ش کـه لَخـتی د گـر نَفَـس آیـد او را ، نـیـفـتـَد دَ مَـــر زما ن می گذشت ودرآن صبحِ سَرد تو گویی که شـهـر است دشتِ نَبَرد نـمی د یــد حا جی زنِ خـویـش را بغـل کـرده بـا نـویِ هَـمـریـش را نه گرگ و نه سگ،گربه ومیش را نـه د ر آن هـوا دُ زدِ بَــد کـیش را هـمـه چشـمشان دود ، آ لـوده بود زِتــولــیـدِ بـیـحَـدِّ و بـیـهـوده بـود گروهی هم از دود وتک سُرفه ها سُــرودنـد آهــنگِ قـُـد قـُـد، قـُــدا یکی فِـیـنِ او یـخ زد ه د ر هــوا یکی کـر شـده گـوشِ او از صدا زن و مـردِ پـیـری تضرُّع کُنا ن دُعا می نمود نـد از تـرسِ جـا ن درآن روزِ پُـرخـاطره«آفـتا ب» نَجُنبید ازجـا یِ خـود، لا کـتا ب به غُرّید کزاین همه خاک و دود نشاید دِ رَخـشان کـنـم ا ین حدود به لُـنـد یـدَ م از شهرِ رؤیا یـیـَم تِآ تــرِ کـُمـیک وتـما شـا یـیـَم ازآنـوَر هـمـه مُـنـتَـظِر، بیقـرار که از رَه رَسَد «واحد»ازبهرِکار در آن سـوزِ ســرمـا و دودِ کــذا بـه یـزدا ن نـمـود یم بَـس اِلـتِجـا که برگو به «محمودِ اَحمد نژاد» ریـیسِ جهـا نـگـردِ دا نـا و را د که با فکرِ بِکرَش دراین روزگار کند وضعِ ما لُختیان نـو، نـوار اقلن کند خـطِّ «واحــد» دُ رُست که از بیخ وبُن زندگی هست سُست دُعـا هـایِ آن مرد و زن شـد گواه بـیامَـد «اُتـول بـوسی» ازگردِ راه هـمه شـاد وشـاکر،دوان با شـتا ب که رَسـتَندازسـوز ودود وعـذاب ولیکن در او جـا یِ خـا لی نبود بِزَد بـوق و اَ فـشانـد اَبـری زِدود نه اِستا د و بُگـذشت از ایستگا ه زِ چـا لـه فِـتا دَ ند مـرد م به چـاه بماسـید تُف د ر کـفِ دسـتما ن به زنجـیرِ آسـفا لـت پا بَستما ن اَلا اِی « وزیرانِ»بـا آب و تا ب که در رخـتخـوابَم ندارید خـواب شـما کـه هـمـه خـا دِ مِ مَـردُ مـیـد هـمـه مؤمِن و مُخلِص ومُـنعِـمـیـد بگویـید د ر رفعِ این دود و خـاک چه کردید از بهرِ این آب و خاک؟ شـنـیـد م که د رسرزمینِ«فرنگ» سَـرِ سـا عـت آیـد اُتـُل بی دِرَنگ بگویـیـد د ر چیست پس فرقِ ما؟ که خا کِ سیاه است بَـر فـرقِ ما 0 هوشنگ شاهنده
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم خرداد 1392ساعت 13:37 توسط هوشنگ شاهنده \|

	«دعوای بیجا»
«دعویِ بیجا» آن شـنـید ی بـه مرکـزِد نـیا؟ کشوری بود بَس شَلَم شوربا بینِ دزدانِ بی شُمارونَترس شـد میا نِ چهار کس دعــوا اِختلاسی چنان شِگفت آور شاهکاری چنا ن«مونا لیزا» دُ زدِ وارِد چـو با چراغ آ ید می بَـرَد پَس گُـُزیـده تَـر کالا روزِقـسمت جـدا لِ سختی شد که شَـبـیهَـش نـبود دَ ردُ نـیا هریکی سهمِ بیشترمیخواست دیگـری را حواله ، باد و هـوا اولـی گفت با هــزار کلک « وام »ها را کشیده ام بالا «سودِ»پولِ حسابِ «خَلقُ الله» ریخـتَـم درحـسـا بها یِ شـما دومی هم به لَهجه یِ«قَجَری» گفـت منهـم دلارِ دُ زد ی را ریخـتم با هـزاردوز وکلک همه راتویِ بانکِ«آ مریکا» سوّمی لب گـشود و گفتا من سِپَرِ خبطتا ن شــد م به بَـلا هر کدا م از شما که شلوارش زَرد گـشـته زِ هِـیـبَتِ اِفــشا اَلَکی با دو مادّه از «قا نون» طبقِ اصـلِ دوصِفـرِبی معـنا هی بـه نفعِ شـما نـمـودم پاک بَند کـرد م بـه بنده هـایِ خـدا نفرِ آخـری کـه «شاهی»بود گفت با اِقـتـدارِخـود،بـه سه تا حـقِّ من بـیـشـتر بُـوَد ، زیـرا هـمـه تان اَ هلِ حُـقّـه ایــد ورِیا گند کاریِّتان چو«لُـو» میرفت بَـنـده سَـرپوش می شـد م هـمهجا گـر نبود م میا نِ هــر دوســه تا مُحتَسِب کرده بـودِ تا ن به دوجا اَلـغَـرَض،مُختصر بگـویم که خـورده شـــد پـول ها بِــدونِ چـرا؟ هوشنگ شاهنده
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم خرداد 1392ساعت 12:6 توسط هوشنگ شاهنده \|

	«عکس یار»
4/11/ (عکسِ یا ر) خـواهی که نـَرُمبَد درودیــوارِ تو اِی یار از«زلزله»و«قـحـطی»واز«سـیلِ»طلبکار چـون کــوه بمانی زِخــطـر،ایـمن وپــادار بشکـن زَنـی وخــنـده کـنی ،در بَرِدلـــدار باید بِزَنی عکسی ازآن یاربه دیوار خواهی که شودقیمتِ «بنزینِ»تــو مُفتی گـیرِ تـوبـیـاید دوسـه تا بچه یِ جُفتی هم سَررَسد ازمَـقـدَ مشان پــولِ کُلُفتی وز،دودِ پُـرازسُـربِ«تـرافیک» نیفتی باید بِزَنی عکسی ازآن یار به دیوار خواهی اگرای دوست مقامِت«بِرِه»بالا بـا « دلـبـرکی » نـا ز رَوِی آنـوَرِ دنیا تـقـد یـمِ تـوسـا زَنــد دوتـا بُــرجِ فـریبا با «کِشتیِ»تفریحی ویک«مِترویِ»زیبا باید بِزَنی عکسی ازآن یار به دیوار خواهی که دهندَ ت دوسه تا بُشکۀ پُرمُل با«سـاقیِ»گـُلچهـره ویک باغِ پُراز گـُل در«عـصـرِاَتُـم»بـا ل د رآری به تــامُل کبکِ تو بِـخوانَد زِسَـرِ شـوق چوبُلبُل باید بِزَنی عکسی از آن یار به دیوار تا وارهی از«زلزله»و«سیلِ»طلبکار هوشنگ شاهنده
+ نوشته شده در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1392ساعت 21:11 توسط هوشنگ شاهنده \|

	(چه می شد؟)
«بنام خدا» (چه می شد؟) چه می شد؟ گرگرانی خوارمی شد؟ گرفـتار ایـن دَ دِ غــدّا ر می شد چه می شد؟ گربـرنج ومرغ وماهی رهــا از قــیـدِ اِســتـعــمـار می شد چه می شد؟ گر، به جایِ با ند بازی صــدا قت اُلگویِ هـر کار می شد چه می شد؟ گرکه مسکن هم درایران به مثلِ سا لِ شصت وچا رمی شد چه می شد؟گرکه لبنان وفلسطین سـراسـرخا لی ازاغـیا رمی شد چه می شد؟ بِنزو ویلاهایِ زیبا نصـیبِ مردم غـمخوارمی شد چه میشد؟گر کبابِ گـوشتِ آهو خوراک مـستـمنـدِ زار می شـد چه می شد؟ گر حقوق هـر معـلم بـرابربا « وزیـرِ کا ر» می شــد چه می شد؟ در ره پـیـمودن عِلم تـمــامِ چـا له هـا هـمـوارمی شد چه می شد؟ گرکه درپا یانِ تحصیل جوان مـشغـول کار و بارمی شد چه میشد؟ گرغُـبارِ حسرت ورنج بـَشررا پاک از رُخسارمی شـد چه می شد؟ گردو چشمِ خستۀ ما از این خـوابِ گران بیدارمی شد چه می شد؟ رویِ مُزدورانِ بد نام سـیه چون لاشه یِ مُـردارمی شد چه می شد گرکه«شاهنده» بیکبار بِدو نِ زحـمتی پـولـدار می شد هوشنگ شاهنده
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1392ساعت 14:20 توسط هوشنگ شاهنده \|

	(مثا ل اَسبِ عصاری)
«مِثا لِ اَسبِ عصّاری» «اَلا یـــا ایـُّـهــا الّــــسـاقـی ،اَدِ ر کـــاساً ونــا وِلـهــا» چـپـو کــردنــد نـا مــردا تـمـا م ِبـا نکِ ِغـافـــلـهـا « بـه بــویِ نـافـه ای کـاخـر،صـبـا،زان طُـره بُگشاید» نــگـاهِ مُـلـتـمِـس کـرد م چـو گُـربـه ســویِ مَحـفـِلهـا «مـرادرمــنزلِ جانان، چه اَمن و عیش چـون هـردم» مِــثــا لِ اَســـبِ عـصّــا ری بـچـرخَــم گِــر دِ بـاطـلـهـا «بـه می سـجاده رنگین کن ،گـرت پـیـر مغان گـویـد» کــه اوبـاوعـده اش رنـگین، نـمـوده سـفـره یِ دلـهـا «شـب تـاریـک ومـوجِ بـیـم وگـردابی چـنـین هـایـل» کـجـادانـند مسـئـولـین،ازایـن اوضاع و عــا مِـلـهــا «هـمه کـارم زخـودکامی بـه بـدنـامی کشـیـد آخــر» بـه بـسـتم چـشمِ عـقـلانی ،فـتـادم سـویِ جـاهِــلهـا اگــرخــواهی شـوی آزاد ا زغـــمـهــایِ مُــلـکِ جــم چـو«شـاهـنـده» ز(حـافـظِ)خـواه رفـع و حـلِّ مشکلها. هوشنگ شاهنده
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1392ساعت 12:54 توسط هوشنگ شاهنده \|

	(قَسَم)
(قَــــــــــــسَم) بـه (یـارانـه یِ) کــارمـنــدان قَسَم که هستند ازآن، شادوخندان قسم به آن مَــزرَعِ(نیشَکر)،درجنوب کــه شیــرین کنـدکامِ یـاران قسم بـــــه اَجـنـاسِ اَرزانِ بازاریـان خصوصابه کویِ(جماران)قَـسَـم به ماش وبرنج وبه گوشت وعـدس به(کارتِ سَـفر)،دورِ( میدان)قسم به(سهـمِ عــدالت) کـه بنمود شـاد زِخـود،دردمــنــدانِ بی نــان قــسم به(بـنـزین) و(نفتِ) فــراوانِ شهر در ایـن مُـلکِ آزاد و ارزان قــسم به جنجا ل وغـوغـا یِ مُسـتغـنیا ن سَرِ (سُـــفرۀ ) بــیـــنــوایــــان قـسم بــه آن خـانـه هـایی که شـد ساخـته بــرایِ جــوان ، تویِ (لُبنا ن) قـسم کـــه رُخـصـت بـده بـانیِ خـیـر را به (شاهــنـده) وجمعِ رنـدان قـسم هوشنگ شاهندهfalse f
+ نوشته شده در جمعه نهم فروردین 1392ساعت 20:59 توسط هوشنگ شاهنده \|

	«از سر خوشی افتاده ام»
وزن قطعه فاعلاتن فاعلاتن فاعلن«بحر رمل مثمن محذوف» باپوزش از پروین اعتصامی به نا م خداوند جا ن و خِرَد کز ین برتر اندیشه برنگذرد «ازسرخوشی افتاده ا م» زورگیری بینوایی د ید و گفتا کیستی؟ گفت«فردی»ناتوان ومُفلِس ودرمانده ام گفت دید م،شا دوخندانی وبشکن میزَنی گفت،چون مـردی شَکوروقانع وآزاده ام گفت،اَهلِ«کابُلی»یا«قـنـدهارِ»طـا لِبان؟ گفت،من فرزندِ پاکِ شهـرکِ بـا،بـا ده ام گفت،لابُد عـاشق ودیوانه یِ لیلا وَشی؟ گفت،مجنونم،ولی،ازسرخوشی افتاده ام گفت شـاید«قُـلچُماقی»ومَنا لی بُــرده ای؟ گفت،من دستم به مالِ این و آن ننها ده ام گفت،بلکه،پولهایِ«با نک ها»کِش رفته ای؟ گفت، این تُهمت نمی چَسبَد بوضعِ ساده ام گفت آخرهیچ سرگرمی نداری روزوشب؟ گفت،در فکـرِ«ترافـیکِ»عـظـیمِ جـا دّه ام گفت،بـلکه مالِکِ چـیزی وپنهان کرده ای؟ گفت من،مُستضعف ومسکینِ ما درزاده ام گفت آیا؟راستی،آهی نداری د ربـسـا ط ؟ گفت،آنچه داشتم درسـودِ«وامی»داده ام گفت شاید «کارمندی» بینوا وساده ای؟ گـفتمَش آری ،ولی ازبهرِ کار آما ده ا م گفت گربیکاری وبی پول،شادیَّت زچیست؟ «گفت،یک زن داشتم آن هم طلاقش داده ام» هو شنگ شاهنده 11/10/ 68
+ نوشته شده در یکشنبه چهارم فروردین 1392ساعت 12:38 توسط هوشنگ شاهنده \|

	«آرزوست»
«آ رزوست» یک دوره تویِ مجلسِ«شوربایم»آرزوست خـد مت بـه جـیبِ خـالیِ بـا بـا یم آرزوست یک د وره بیخـیا لی و آن پـول هایِ مُـفـت ازبا نکها یِ نوظهورود گرها یم آرزوست من بـا شــم و د و ســه تـا کـیـفِ پُــر دُلا ر با یا رِ خـویش گِردِ «اُروپایــم» آرزوست چون درفضا یِ خلوت وسـرسبزِ آ ن د یا ر یک ذ رّه ای هـوایِ مُصـفّا یـم آرزوست پـیـشـانیَـم زِمُهـرِ ، کـنـم پا ک و بی نـشـا ن رقـصـنـده د ر حـوالیِ د ر یـا یــم آرزوست د ر نـقـطه ای بـه د ور زِ چـشـمِ مُزا حما ن بـا مـنـقـلی و حُــقّـه یِ میـنا یـم آرزوست دور ازتـفـا خُـــرو تــزویــروحِــرص و آ ز مست از شــرابِ خُــلَّــرِ مَهـنـا یـم آرزوست «شــاهــنـده» بــا شــد و یاری تُــپـُل مُــپــُل با عشوه ای ،قدح به دست وفریبایم آرزوست هوشنگ شاهنده
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1391ساعت 0:9 توسط هوشنگ شاهنده \|

	«پا به پا شد در،رَوَد»
« پا به پا شد دَر رَوَد » درتـصـادُف،کشـتـه شُـد یک نیمه شب کـارمـنـدی بـا «پــرایـدی»بی ســبـب ازقـضا فــا لوده اش دنـدان شـکـست دست ودنـده اسـتخـوانِ رانِ شکـست پَـرت شــد بـیچـاره چـون بی اخـتـیار ازکـمـربـشکـسـت و تاشد چون خِیار زد بچا کِ جاده ورفـت از جـهـا ن بـیـنوایِ کـــم حـــقــوقِ نــا تــــوا ن بـعـدِ کـفـن ودفـنِ او،بی ریب وشک تــویِ دهــلــیــزی بــدونِ یک تُـشک بــَرروالِ خـا ص،شـد پـیشـش مَـلَک «بــا مـدادوکـاغــذ وچـوب وفَـــلَک» چـشـمهــایِ بـسـته اش شـد بـازِبـاز گــردَنـش ازتــرسِ مهـتــرشــد دراز گفت قـطعا این«نکــیرومُــنکر»است ازپــدربـشنـیده ام گـوشش«کـَر»است پـا بـه پــا،شـد دَررَوَد،قُــنــداق بــود جـایِ اوتـنگ وتَـنِ او چـا ق بــود اَشک ازچشمش روان شد مثلِ رود شــدبُرون ازِمَغــزِاو ازترس دود ازسکـوت وقـطـعِ بــرقِ خا نه ا ش پای لـرزان،خیس شـد کا شـانه اش گفت با آن بینوا«مُـنکَر»به خَشم «آنچه می پُرسـم،بگوآقا،به چَشـم» گفـت شُغلت چیست؟گفتش کارمند سـا کنِ شـــیـرازم واَهــلِ سَـهَـنـد گفت چند آوردی ازاَ قوا مِ «خود»؟ ازسهامِ«نـقدی»و«ما ش»و«نُخود»؟ گفت با خود،گرسخن گویم دُرُست می کَـنَد پـوستِ مرا روزِ نُخست مـی زَنَد اُردَنگیَم ازرویِ خَـشـم می پَرَدبرقِ سه فا زم از دو چشم خا لی بندی بهترین تَمهید وراه دِ یرجنبَم می فـرستندَ م به چاه گفتش آقـا،بـنـده هستم پولدا ر صــاحـبِ بـاغ و زمینِ بیشما ر خـانه دارم با د واِستخـرِ بُزُرگ پا سِبا نَش هست مردی مِثلِ گُرگ ما هیانه می رسـد صـدها هزار ازفـروشِ«اَنبه»و«موز»و«اَنار» همسَرَم با مـا درو،با خواهـرَش با د وفـرزندِ نَرو، شش دخترش با هـواپیمایِ شَخصی می پَرَند از«پِکَن» کالایِ خـود را می خرَند گفت «مُنکَر»این هـمه پُـزدَرمکن بیخودی،خود با دروغَت«خَر»مکن زود پیش آی و،بروسویِ«بهشت» نا مه اَش داد و،د رونِ آن نوشت حامِلِ نامه که بَد می ما له خِشت زنـد گیِ او سـراپا بـوده زِشت کـارمـنـدی بـوده قـانع،زن ذ لـیل در جهـنـَّـم زنــده بـوده بی د لـیـل همچو خَـر،درجـا قَــدَ م رو می زده ایـن خـری بـوده که سگ دومی زده از هــمـا ن اول که در گـودَ ک فـتا د مُــــرده بــود ودر جـَـهــنَــم پا نها د مُزدِکارَش بوده«دَه»خرجَش«هزار» روزهــا یـش تـیـره تــراز شــا مِ تا ر لِــه شــده بـــد بـخـت زیــرِ با رِخرج مِــثــلِ گِـل وارفـته زیــرِ کا ر وبَـرج داستانش قـصّه یِ گا واست ویوغ زینجهت این جا بسی گوید دروغ تـویِ دوزخ بــوده د ر دُنـیایِ خود نـیشـهـا خـورده زِهـمتا هایِ خود جـایِ آ ن عـفـریـتـه ای که داشته در دِ لَـش زَقّـومِ غــم مـی کا شـته روز وشب سیخَش کشیده بی دریغ بــرسکوتـش کـوفته بَس طبلِ جیغ حـا لـیا د رجَــنَّـتَـش مـأ وا دهــیـد زیــرِ سِــد ره جَنبِ طُو با جا دهید چـنـد تـا حُــوری وغِلما نش دهـیـد زود تـــر دسـتورِ دَ رمـا نش دهـید هوشنگ شاهنده
+ نوشته شده در یکشنبه ششم اسفند 1391ساعت 13:40 توسط هوشنگ شاهنده \|