پژوهشکده ی رویان اصفهان برّه ای راشبیه سازی کرد:جراید

                                                  

«کُرّه خرِ ساختگی» «

ایکه هستی به جهان منکرِهرساختگی

درسـپاهــان بنگر،جــانــورِسـاخـتگی

سالهاپیش پــژوهشکـده ای درایــران

ساخت هـم بـرّه وهـم گاوِنـَرِساختگی

آدمِ ســاختگی آیـدوچون عـقد شوند

مـادرِســاخـتـگی بـاپــدرِســاخــتـگی

لاجَــرَم  زا ن ثَـمَــرِسـا خــتــگی بـازآید

دخــتـرِساخــتگی باپـســرِساخــتـگی

کم کمَک ساختگی می شودازنوعِ خران

آیــد از فـوجِ خــران،کـُرّه خَــرِسـا خـتگی

گــراَبـَر قــُدرَتَکی محـوکند پـیشـه وران

غم مخورچونکه رسدپیشه ورِساختگی

گــر زِنـیـرویِ اَتُم شد کُرۀ خاک خــراب

کــنـد آبـاد  زِ نـو،کارگــرِ ســاخــتـــگی

د ر ز مین بَـرزِگـرِسـا خـتگی غَــرس کند

 جایِ اَشـجـارِطبیعی شَجَــرِسـاخـتگی

لــذ تِ مـیـوۀ شــیرین وگـران را هــرگـز

نکـنـد دَرک کـسی د ر ثـَـمـَرِ سـا خـتگی

سالها بودکه«شاهنده»دوتا مشکل داشت

گفت رنـدی که بـیـاید کـمـرِ سـا خـتـگی

                                   هوشنگ شاهنده

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم فروردین ۱۳۹۴ساعت 0:50  توسط هوشنگ شاهنده  | 

«شو فِرِ زِ بِل»

من شـو فِرَم وبا ل و پَـرِ شـا پَـرَک استم

شک نیست که در شوفری البته تک استم

هر گز نشو م خسته من از گردشِ پَر گار

چون فِرفِره می چَرخَم وچَرخِ فَلَک استم

هرچند که سخت است،ولی مُحکم وقُرصَم

پَنچِـر نشو م، گر بِشو م،جا یِ جَک استم

من اِ نــدِ وفـا داری ا م و مِهـر و محـبت

نَـه اهـلِ دغـلـبا ز ی و د وز و کلک استم

هم خوبم وهم نا ز م و هم شا د م وشنگول

هم شـو خَم و هم شنگم وهم با نمک استم

هر کس که به مُخلص بِزَ نَد اَ نگِ خُلی را

این اَنگ نَچسبَد به  چو من ، بی تَرَ ک استم

ا خلا قِ خـو شـم با عثِ محبو بیِ من شــد

گـر این نشـو د ، لایـقِ تـیـپا و چَـک استم

 «شا هنده» زِتقد یروقضا ، در د لِ خود گفت

شـا یـد که من از سـویِ خـدا د ر مَحَک استم

طنّا ز م و این شـعـرِ قـشـنگـم بـه تـو گـویــد

من درخـورِ تشـویـقِ شـما با شَـــپَـک اســتـم

هو شنگ شا هنده

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۳ساعت 19:50  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

آن شخص که شدرییسِ دولت

 

بــا هــمّـَت و رَ أ یِ کـُلِّ مـِلَّـت

 

بعد از سخنش دلا ر گر د یــد

 

اَ رزا ن نـه چنانکه بـود درعید

 

د لاّ لِ بـزرگ یا سَـلَـف خـوار

 

بـا هـمَّـتِ او نـمـا نــد بیـکا ر

 

بـا اُفتِ دلا رو پـونـد ودیـنـا ر

 

با رِ همه مرد ما ن شده با ر

 

زا ن سوی رســـید ـنـرخِ خانـه

 

پـا یین و بـد ونِ چک وچــا نه

 

شـــد بـاز د و ا یِ دردِ بـیـمـا ر

 

در پَـنجـه یِ تـد بیرِسَلَف خـوا ر

 

از«چین»به سفارشِ قَشَمشَم

 

که دست گرفـتـه جـا یِ مُحکم

 

با پا رتی و رانتِ بی حسـا بش

 

هــر گــز نکـنـد کسی جــوا بش

 

می آمـد و زود پخش می شــد

 

سودش همه خیروبَخش می شد

 

بـا بـیـمه و ســـر پـَـرســـتیِ یــا ر

 

د یگــر نشــود کـسی گـر فـتـا ر

 

این دفــتــرِ بـیـمـه را بــه کــوزه

 

نگــذار کـه می شــــوی رفــــوزه

 

بــا زا ر زِ مـــیــوه یِ فـــرا وا ن

 

 پـُرگـشته ونـرخ هــاچـه ارزان!!

 

ازگوشت نگوکه مُفتِ مُفت است

 

در دیزیِ ران ودست جُفت است

 

هـر روز خـوراکِ من کـبـا ب است

 

بعدازآن همه که وقتِ خواب است

 

امروز پـریـــده ازسـرم خواب

 

همسان شده نرخِ دوغ و دو شاب

 

هِـی داد نــَزَن خـیا لِ خــا م است

 

حرفِ همه سُست وبی دوام است

 

  گـفـتـارِ هـمـه نگو« شـعـا ر» است

 

«شاهـنـده» دو با ره در فشار است.

هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم دی ۱۳۹۳ساعت 23:22  توسط هوشنگ شاهنده  | 

        
به گویشِ شیرازی

به زَنُـم وخـتی میگـم نَه،زودی دَعـوامی کُنه
 
بَـرِیِ هـرهـیچ و پـوچ  هاکلِه  بـَلـوا می کُنه
 
هـرچی اووِرمیزَنه،حِکمت ومَصلِحَت داره
 
آمُ ازحَــرفُــویِ من ، وِلـوِلـه بـرپا می کُـنه
 
 هِی گِراته می گیره به هرچی که من می خَرم
 
 ازاَراَجیفِ خـودِ ش،تعـریفِ بی جا می کُنه
 
شـده اَبــــزارِ کارِش مِـنقـاشُــو چَـنتو تِکّه نَخ
 
  می رِروبرویِ اُینه خـودِ شِه تماشا می کُـنه
 
اَگـه مَقـبـولِ بَچَـو،خـوشکِلـیاش ازَ ما ما شـه
 
اَگه  اُو پِی لی چُــووِ،نِیگا بـــــه با با می کُنه
 
 اِیل وطُیفَش کـــه میا ن،اِنگُوخدا تُوخُـونَشه
 
عُـنُـقِ مُـنـکسِره ،اَخـما شِــــه زود وامی کنه
 
هـی کلِـنجــارمی رِه،تُ بَلکه غــذا بُـلُمـبونَن
 
می کُــنــه چــــادِر دِ رون، اِ لّا و بلِاّ می کنه
 
از فِـسنـجــــون  و کـبـابِ مُیچِــه وکلم پُلــو
 
من بِــــدِکار می شَم او،خَـــرجِ اَتـیـنا می کنه
 
نَنَم وخــارُم اَ گهِ که سـا ل به سـال این جُ بِیا ن
 
می شِـــه عُــوجِ بنِ عُنُق، مَحـشَرِ کبُرامی کنه
 
 می ریــــزه مُنچِ نَمَک، تُـــواُرسِیاشون تُ بِرَ ن
 
  قِـش قِرِیقّ را میندازه دل شــوره بـرپا می کنه 
 
تِیلِیفونِ خــــونَـــه مــون،پُشتِ قَــوالِـــی ،نَنَشِه
 
وُی چِـقَـد حــــرف می زَنـــه روده دِرازا می کنه
 
اِ نگوآرتیستِ تُو فـیـلما کاکـوهـی جِن می گـیـره
 
گاهی هِق هِق،گاهی هوهوگاهی هاها می کنه
 
می گه تِیلفون اَگه خـواسی،سَرِکـوچه زنگ بِزَن
 
مَنِ بَـــد بَخـــتِــه هَـمَش،عینِ گــــدُ هــا می کنه
 
اَ گه بی اِجـازَشــون ، دَسی به تِیلیفون بِــزنَــــم
 
رُوم بــــه هَـف کـــوهِ سِـیا ،خـیا لِ بیجا می کنه
 
سَـــرِسُــفره مـیگــه چـارزانــو بِشین ودَس نَزَن
 
آخه هـرچی اومی خـواد،تُوبُشقابـم جا می کنه
 
  قِـسمَـتُـم می ده که من دَ س تُـواو سُـفـرونَبَرُم
 
بـه منِ گـــنــده سَــنی ،عـیـنِ بَچـا تـا می کـنـه
 
یُــو سَــرُم چیرمی زَنـــه،یُ هِی بِهِم جَرمی کُنه
 
سِـریخچال کـــه مِـیـرَم، دَکُـم ،با تـیـپا می کنه
 
کِـنجـه وکباب میگه،نخــورکه گـرمِیت می کنه
 
  «نـون وهندونـه»بُخـورکه رَفِ گرما می کنه
 
   می چِـلُـونه جوشـایِ رویِ قُپِش،دَ م دَ مِ ظُر
 
   اِنگُ طِـبِّ سُــنَّـتی،صَـفــرا وسـودا می کـنه
 
بَـرآفـتُـو می مـــالــه روصورَتِش ما سُو لَبو
 
میگه ماکسِ میوه ای، پُوسَمِ اِحیا می کنه
 
کَلّه گُنجـیشکی بَـــرَم روزه میره ،عینِ بَچا
 
فــــرداشـَـــم تا لِنگِ ظُرطِفلَکی لالا می کنه
 
چـــه اَلَم شَنگه ای داریم ،اَ گه ازخواب بِـپَره
 
وَجَـنـاتِش رِ د یده هرکی ،واویـــلا می کنه
 
رُوم سِـیا ،نـِمازِشَـم نِصبه ونیمه می خونه
 
ظُــر وعصرو مَغــرِبه ،شِکـسّه اَدا،می کنه
 
یِی جَوابُی میده که، تُوقُطیِ ،عَطا ری نیس
 
   کا رایِ دَ ر شــده از صَــلِّ وُ  اَ لـّلـه می کنه
 
خاکِ کاهوتوسَرِش،کی گفتَتِش صدات خوبه
 
میگه  تمـــرین، مَنو  ما نَـنـدِ ما د ونا می کـُنه
 
زنِ همسایه می پُرسید «شُمُ بُزغاله دارین»؟
 
آمُ بُـــزغـا لـه خـدا یی ،چه صـدا ها می کنه
 
داده کُت شلوارو اُرسی نُووُمِه، صَدقِه سَری
 
می گــه اَجـرِت باخداهِیکی رِ صدتا می کنه
 
  میگه «شــاهـنـده»چِطوبُگروزَم از دَ سِّ زَنُم
 
تُـــو جَهنَّمَم بِــــرَم زود مَـنـــو پــیــدا می کـنه
 
                             هوشنگ شاهنده

شعربالا به گویش اصیلِ شیرازی است
معنیِ واژه ها :آکله ، خوره ، جُذا م = آب پی لی چووِ ، کثیف ، زشت ،بد ترکیب=گِراته : ایراد بیهوده گرفتن=طُیفه ،طایفه = مُیچِه ،ما هیچه = چادِر دِ رون =تعارف کردنِ بیش از اندازه = اَ تِینا ، خرج بیهوده =قشقِریق ، جنجال ، سرو صدا= جُ ، جا =قُطی،قوطی
د یوال ،دیوار= کِلِنجار ،سَر شاخ شدن ،جدال= اُر سیا شون ، کفش هایشا ن =بِرَن ،بروند=بَرِی،برای
جیر ،جیغ= نا پهریزی ،نا پرهیزی = گُنده سَنی ، دُرُشت اندا م = خِنج ، چنگ ،پنجول=مُنچِ نمک، یک مشت نمک= میخ شدم ،ذُل زدم ،زیر نظر گرفتم= قُپ ، لُپ= اِنگُ ، انگار ،مثلِ ما نند
کَس و کار ، اقوام ، بستگان=نصبه ،نیمه ،نصفه=تَلَک دون ، محل انباشتن آشغال =بُگروزَ م،فرارکنم
دَکَمُ با تیپا می کنه=با لگد بیرونم می کنه =عُوجِ بنِ عُنُق= به مردی دراز،خشن وبد اخلاق گفته می شد
                

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم آبان ۱۳۹۳ساعت 2:13  توسط هوشنگ شاهنده  | 

  طنز                                              به گویش  شیرازی

تر جیع بند

«نَپَس نَگو»

رییسِ نو کـیسـه رِ بـا ش ، کـه تو اداره نـو بَـرِ

هرکی میره خِذ مَتِ او،چیشِش کورِگوشِش کرِ

 پُشتِ میزِش که لَم میده،بو سَـرِطا سِش که گرِ

 اِنگا ری از د مـاغِ  فـیـل، اُفـتـا د ه ازهـمــه سَــرِ

  پُـز میده وفیس می کُنه،وِرّاج ولوس وخود سَرِ

 «نَپَس نگو یا للّـُو بُـد وش،تُ من بِهِت نگم نَـرِ»

هِـی دَ مِ رو وَعـده مـیـده فقط بَـرِی د لخوشَکی

اِ نگُ جُـلُنـبُـرا هَـمَـش ،می زَنـه حــرفُـی اَ لَـکـی

 وخـتی کـه اوجـلـو میا ت،مـنـم مـیرَم پَس پَسَکی

  چـونکـه می تر سَـم بِـزَنـه لَـقَت بـه طَـرِ خَــرَکـی

آخــه مـیـد ونی؟ ا وقُـمـپُـزه عـینِ لا تُـی زیرِ گُــذَ رِ

«نَپَس نگو یا للُّوبُد وش،تُ من بِهِت نگم نـَرِ»

خــدا بـیـو مـرزهِ بی بـیـمِ،هیـشـکی نَـدُ ش غیرِ مَنه

مـنـم بِـهِـش می چَسـبـیدَ م بـه قـولی عـینَـهـو کِـنـه

اووَ م نَصــیحَـتُـم می کِـرد ،بِـهِـم می گُـف ببـین نَـنِـه

آ ســـه بُـرو آســه بـیـو، کــه گــربــه شـا خِت نَـزَنـه

حـا لام نصـیـحَـتُـی بـی بـیـم،تـوگـوشِ من کا رِ گـرِ

«نَپَس نـگـو یـا لـلُّـو بُـد و ش،تُ من بِـهِـت نـگـم نَـرِ»

واسِی هَـمی هَس که منم،نَصیحَتِش گوش می کنم

او حــرفُـیِ قـشـنگِـشـه عـینِ عـسل نـوش می کنم

شُــلِـیِ یِـی زَبـونُـمِـه هـر جـوره خـا مـوش می کنم

ظُـلـمِ رییـسِ شِـرکتِ ، بــه کُل فـرا مو ش می کنم

چـون د یگـه ثـا بِـت شـده که،زَمـو نَمون خَر تـو خَرِ

«نَپَس نگو یاللُّو بُـد وش، تُ من بِهِت نگـم نـَـرِ »!

                                             هو شنگ شاهنده

                                     

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم مهر ۱۳۹۳ساعت 23:48  توسط هوشنگ شاهنده  | 

         طنز         

ای خروسِ شکـیـل واَرزنـده =می دونی تُخمِ خا نُمِت چنـده ؟

تخمهایش گـران ومثـلِ طلا=شـد دراین خـاکِ پا کِ اَرزَنـده؟

نکـند نوک زدی به شخصیَّتَش=که چنین دلخوراست ویکدنده؟

اززمانی که تخمِ خود کم کرد=شـده است ازغــمش،دلِ آکـنـده

چون شده کارخانه اش تعـطیـل =تخم را بعد از این نـمی بَـنـده

نــدهــداو اگربُــرون  روزی =که د و تا تُخـمِ او خـورَم بـنـده

می نما یم شکایـتش به شُغال =آ ن مُحـیـلِ حـر یص واَرغَـنـده

چـون نـیـا زفـقـیـروپولدارست  =تخمِ خوش رنگِ آن فــر یـبنده

خـیزای زن ذلـیـل و کاری کن  = بگـو آن هـمـسَرِگُـریـزنـده

گرنخـواهَــد کـه کلّه اش گرد د =بایکی ضربت ازسرش کـنده!

د ست بردارد ازلجـاجَت وقهـر= چون که اورا اَ دب کنم  بـنـده

مثـلِ این که ند یده اوهـرگـز = مُـرغِ بـِر یا ن به سـیخِ گردَنـده

نشـنـیـده است او جِـلِـزو وِلِـز =  از تنِ مرغ هـا یِ پَــر کـنـده

یا نـفهـمـیـده است از«ارشـاد» = امـرِ معرو ف و نهیِ ارزنـده

نشده او سـوار بـر «وَن ها » جـا یِ بـا طوم نـد یـده بـر د نــده

مـرغ چـون که شـنید این تهـد ید= قُـد قُـد ی کـردسخت لَـرزَنـده

نـیم خـیـز ازمـیا نِ لانه یِ خود =گفت حرفـت بُــوَد چه زیــبنده

کمکی گوش کن به حرفِ دِلم =    که شـده از زما نـه شـرمـنـده

بـه خـدایـم  قـسم کـه بعـد از این = دَهَـمـت تخـمِ خـوب اَ ی بــنـده 

  ما کـیـا ن راقـَوی تَـرین سـو گـند =کـه برآن هـرپَـرنـده پا بـنـده

  چون که مرغی قَـسَم شِکن گرد د =خا نـدانَـش شـود سَـراَفکـنـده

  با صــدایـیِ بـلـنـد مـی گـویــم = کـه شـود بـاوَرِتـوخـوش خـنـده

   تُخـمهـایی دهـم دُ رُشت وقــوی= به سَـرِ نیمه طا سِ« شاهـنـده»

هوشنگ شا هنده


 

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم مهر ۱۳۹۳ساعت 23:52  توسط هوشنگ شاهنده  | 

طنز=به گویش  شیرازی

«آپَشِه »

با زتا بِـسُون اومـدو،هَـمپُیِ مــایی،آپَشه

 

  بَــلُـیِ بی دَرمـونِ ناخـوشــیا یی،  آپَشه

 

هرجُ یِی رَشتی باشِه شریک میشی باخذوکا

 

 تُ چه زشــتی واَلَـشـت وبی حـیایی آپشه

 

دَمِ روبه گُل مُلُویِ باخچه میرِی سَرمیکِشی

 

  تُ  ذلـیل مـُرده چِـه قَـد  اَلِ صفایی، آپَشِه

 

وِزوِزِت هیِ توگوشام عینِ صِدُی جِت میمونه

 

می جِغَـم رِیپَس تـوخواب،چه بَد صَدُیی،آپَشِه

 

جُیِ نِیشِ گـُرگِـرِفـتَت میزنـَـم یِی شَـــپَـلا ق

 

قـُپِ من قـِــرمــِزِ  تُ،تـُــویِ هَــوُ یی،آ پَشِه

 

دُورِکـَلَّـم  اِنگُ اَسبِ عصّا ری تُومی خوری

 

مـی زنی ودَ رمـی ری چـه نـا غُـلایی،آپَشِه

 

مِیدی جُولون،می کِشی شاخ شونه وقایِم میشی

 

تـو  مَــگــه «هــیـتـلِـرو»یا«دِراکـولایی»آپَشِه

 

خـونِ«شـاهـنـده»که رَنگونداره هِـی مـیـمِکی

 

هـیچـی گـیـرِت نَمیا ت ازیی گــدُ یـی، آپَشِه

هوشنگ شاهنده

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم مهر ۱۳۹۳ساعت 1:56  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 طنز

بمناسبت روز پدر

«قُرصِ کمر»

بـعـد تبریک وتـهـنـیَّت بـه پــد ر

این وجـودِ ذَ لـیـلِ خـوش بـا ور

کـه زِخـرج وزِبَــرجِ خـا نـه و زَن

  مثل زا یو،د و دست زد بـه کـمـر

  طبقِ(فَـتـوای)بـوالعجـب شـیخی

به هـمـه مـر د ما نِ این کـشـور

  واجـب است این که ازهمین حالا

دخـتـرِ خـانـه چـون کـنـد شــوهـر

بـا رِ اَ وَّ ل بــرایِ خـوش  یُــمـنـی

چـا ر قـلـو زایـد او شـبـیـهِ  قـَـمَـر

بـا رِ د وُّ م  کـنـد اضـا فـه سـه تـا

وضعِ حَملَش رسد بـه هـفت پسر

چـون کـه اجـنـاسِ مـا شـده ارزان

تـویِ تـهـران و شـهـرهـایِ دِ گـر

هـمــه بـا هـمَّـت وتـلا ش زیـا د

   بـچِّــه آ رَنــد مـثـلِ دُ رُّ و گـهـر

تا کــه 70 مــا رســــد بــه  90

زنــد گا نیِّ مـا  شـــود بـهــتـر

هـمچـنـین گـفـته آن رییسِ  قَـدَ ر

تــویِ«سـیما»کـنارِ شـیخ ، صَفر

 مـُـژده یاران کـه گـشته مَجّـا نی

بسته هایِ  بُزرگ ِ«قُـرصِ کـمـر»

گفت رندی که شیخ بی خـبراست

ازگـرانیِّ (نان) و(شیـر)و( شـکر)

کـه چنین نسخه ها کـنـد  تجویز

بـه پــد ر هـا و مـــا د ر انِ  پَـکــر

گرچه این هاوظیفه یِ مـرد است

کـه فــزونـتـر کـنـد شُـمـا رِ بَـشَـر

ولی  آیـا بِـد ونِ «نـا ن» هـر گـز

می تـوا نَـد رسـا نَـدَ ش بـه ثَـمَـر؟

تا د هـد بـهـرشا ن خــد ا یِ اَحــد

  مثـل(شـاهـنـده)خـا نـه ها یِ دو دَ ر   

هوشنگ شاهنده


 

+ نوشته شده در  جمعه دهم مرداد ۱۳۹۳ساعت 13:25  توسط هوشنگ شاهنده  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت ۱۳۹۳ساعت 20:48  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(دستِ من کفگیر میداد)

زَنَـم از مـوش می تــرسـیــد  ا مّا

پُــزه بی با کی ازهــر ِ شیر مید اد 

نـبـو د آگا هـیـش از هـیچ و از پوچ

به هـر چیـزی که گویی گیر مـیـداد

دهـــد آبِ زِرِشــکـم بـهـرِ گــــرمـی

بــرایِ رفـعِ ســردی، ســیـر مـیـداد

اگـر آهـی کِــشَـیـد م  د ر سحر گا ه 

بــه نـا شــتا آ بِ رو اَنجــیـر مـیـدا د

اگـر می گـفـتـم  امشب مـیـز بـا نـم 

به سرعـت دستِ من کـفگیـر میداد

 ز مــا نی بــود مـثـلِ دیــوِ زخــمـی

وگا هی نا له چـو ن نخجــیـر مـیـد اد

به من می دا د یک کفشِ پـلاستیک

بــه مـامـا ن عید کفشِ جِـیـر مـیـداد

کِــرا مَ الکا تـبینِ خــانـه یِ مـا ست

بـه مُخـلِص تــر س از زنجـیـر مـیداد

ا گر از خـرج وبـرجش نا لـه کر د م

 به من با وعد ه ای، تـبـشـیـر مـیـداد

  بــرایِ حـیـف و مِـیــلِ پــولِ بـنــد ه

   خـبــر از رفتنِِ  کـشـمـیـر مــیـد اد

  نـمی دانـست اگـر چـه  نِـــر خِ بـا زا ر

  بـه کاسب ،حُـکـم بر تـعــزیـر مـیـد اد

  خـبـر از شـعـرِ«طــنـز»و جِـد نبو ذ ش

   ولـیکن از خو دش تــفـســیـر مـیـداد

    چـو شـعـر ی می نـوشـتـم تـویِ دفتر

      کـف آو ر ده بـــه لـب تـغــیـیــر مـیـداد

      «نکـیـرومُــنکَـــرَم»  بوده است اِ نگا ر

         بــه بــنــده نـسـبـتِ تــکـفــیـر مــیـد اد   

       د راخر گفت (شـاهـنـده)که  ا ی کا ش

         بـه  دســـتـا نـم خدا شــمـشیر،مـیــد اد

         و یـا یـک بـچّــه ی خـوبِ اَ ســیـد پـاش

          نـجــا تــم دستِ ایـن بی پــیــر مــیـداد 

            هوشنگ شاهنده

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت ۱۳۹۳ساعت 1:58  توسط هوشنگ شاهنده  |