درتصادُف،کشـته شُد یک نیمه شب

کارمـنـدی با «پـــرایـدی»بی سبب

پـَرت شــد بیچـاره چـون بی اختیار

از کمر بشکست و تاشد چون خِیا ر

زد بچـا کِ جا ده و رفت از جهان

بــیــنوایِ کـم حـقـوقِ نا تـــوا ن

بعدِ کفن ودفنِ او،بی ریب وشک

تـویِ دِهـلیزی بدونِ یک تُشــک

برروالِ خـا ص،شـد پیشـش مَـلَک

«با مدادوکـاغــذ وچـوب وفَـلَک»

چشـمهـایِ بسـته اش شـد بازِباز

گردَنـش ازترسِ مهـترشــد دراز

گفت قـطعن این«نکیرومُنکر»است

ازپـدربشنیده ام گوشش«کر»است

پا به پا شـــد دَر رَوَد،قُــنـداق بود

جــایِ اوتـنگ وتنِ او چــا ق بـود

اَشـک ازچشـمـش روان شـدمثلِ رود

شــدبـُرون ازِمَــغـزِاو ازتــرس   دود

ازســکـوت وقـطـعِ بـرقِ خـانه اش

پای لـرزان،خـیـس شد کاشـانه اش

گفت با آن بینوا«منکَر»به خشـم

«آنچه می پُرسـم،بگوآقا،به چَشـم»

گفت شُغلت چـیست؟گـفـتش کارمند

ســا کـنِ شـــیــرازم واَهـلِ مَـــرَنـد

گفت چند آوردی ازاَ قوامِ «خــود»؟

ازسـهامِ«نقدی»و«ماش»و«نُخـود»؟

گفت با خــود،گـرسخـن گویم دُرُست

پــوســتـم رامی کَـــنَــد روزِ نُخـست

می زَنـــد اُردَ نگــیَــم ازرویِ خَـشـم

می پَــرَد بــرقِ سه فازم ازدو چـشـم

خـا لی بـنـدی بهترین کا راست وراه

دِ یــرجُــنـبَـم می فــرسـتندَ م به چـاه

گـفـتـش الـبـتـه کـه هـسـتـم پــولـدا ر

صـــاحـبِ بـاغ وزمـیـنِ بـی شـــمـا ر

خــــا نــه دارم با د واِستخــرِ بُــزُرگ

پـا سِـبـا نَـش هـست مردی مِـثـلِ گُرگ

مـاهــیـا نــه می رســـد صـدهــا هــزار

ازفــروشِ«اَنــبــه» و«مـوز» و«اَنار»

هــمسَــرَم بـا مـــا د رو،با خــوا هـرَش

بـا د وفــــرزندِ نــَرو،شــش د خـتـرش

باهــواپـیـمــایِ شَــخــصـی می پَـــرَنـد

از«پِکَـن» کالایِ خـــودرامی خــرَنـد

گـفـت «مُــنکَر»این هــــمه پزدَرمَکن

با د روغَـت بـنـد ه راهــم «خَـر»مکن

زود پـیـش آی و،بــروسـویِ«بهشت»

نــا مـه اَش داد و،د رونِ آن نــوشــت

حــا مــِلِ نــا مــه که بَــد می ماله خِشت

زنــد گــی او ســــــرا پـا بـــوده زِشــت

کا رمــنــدی بـــوده قــا نع،زن ذ لــیـل

در جـــهـنَّــم زنــده بـــوده بی د لــیـل

هــمچــو خَــر،درجـا قَــدَ م رو می زده

این خــری بــوده کــه ســگــدومی زده

از هــمـان اول کـه د ر د نــیـا فــتـا د

مـــُرده بـود ود ر جـَـهــنَّــم پا نهــاد

مُزدِکارَش بوده«دَه»خَرجَش«هـزار»

روزهــا یـش تــیـره تَــراز شا مِ تا ر

لِــه شـــده بـد بخـت زیــرِ با رِخـرج

مــِثـلِ گِل وارفـــتــه زیــرِکا روبَـــرج

داســتا نـش قــصّــه یِ گاواست ویوغ

زیـنجـهـت این جـا بـسـی گـویـد دروغ

تــویِ دوزخ بــوده د ر دُ نـیـایِ خــود

نـیـشـها خــورده زِهـمـتـا هــایِ خـود

جـایِ آن عــفــریـته ای که داشـتـه

در دِ لــَش زَقّــومِ غــم می کا شـته

روزوشب سیخَش کشیده بی دریغ

برسکوتش کوفـته بَس طبلِ جیغ

حـا لـیـا در جَـنّـَتش مــأ وا دهـیـد

زیـرِ سِـدره جَـنبِ طُـوبی جا دهـید

چــنــد تاحُــوری به احسانش دهید

زودتــردســتورِ دَرمــا نـش دهـیـد :

           هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم مهر ۱۳۹۴ساعت 12:19  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

دوش د یـد م کـنا رِ با غ صَفَر

ماچه ای بود مثلِ قرصِ قَـمَـر

تَن وانـدامِ ویا ل وسُـم گویی

بـود زیبا مثا لِ«ا سبِ کهر»

مثلِ خــرمیلِ گـفـتگو کرد م

رویِ خـودرابه سویِ اوکردم

پیش رفـتـم به عا د تِ خَرکی

دوسه باری کِـشـیدَ مَش سَرکی

گفتمش چون شده که اینجایی؟

  تک وتـنها بـد ونِ هـمـتـا یی؟

 دیـد م اولیک با کلاس تَراست

گـفـتمانش شبیهِ یک بَشَر است

  نه بـتـرسَــدازعکسِ شیروپلنگ

    نی زِآ د م نـِمـایِ بی فـرهـنگ

   هـم اَتـُـم می شــنـا سـد وهـسـته

    مثـلِ دیگـر خـرا نِ  د ل خـسـته

     عَـرعَـرش بهـتـر ازصدایِ هَـزار

     دلـنشـین مثـلِ نغمه هـا یِ سه تا ر

   عِـشـوه کـرد و اشــا ره ا ی بنمود

     هــر چــه غـم بـودازد لـم بِـزُدود

     پیش رفـتـم دُ مَـم زدَ م بـه دُ مَـش

    تُکِ سُــم را یــواشـکی به سُـمش

     با ادَ ب گـفـتمَـش چـه فـرمــا یی؟

     گفت چـون د رطـریـقتِ مــــا یی

      فــکــرِ فـردا نکـن بـــرا د رِ من

     هــرچه د یـدی نگو و حرف نزن

     از سـیاست بـه دوربـا ش وبَـری

     تا که اسـمی زِ حقِّ خود نَـبَـری

      لطف کن سَـربه تویِ توُبره گذار

     تا بِـبـیـنی بـه تـو نـبا شـــد کا ر

      به تـو چه ،نفت را اگر خورد ند

    یا طـلا یِ طـو یـلـه را بُــرد نـد

      به تـو چه کا ه و جو شده قا چا ق

       یا به خـرهـا ز نند چوب وچُما ق

      یا خری را که فکرِ او با ز است

      اَرزِشَـش کمتر از پَرِ غا ز است

       به تـو چه جمله خَـلق(فتنه گرند)

     وکلا آ بِــــرویِ خَـــر بِـبَـرَ نـد

      به تـوچه که طو یله ویـرا ن شد

     مَعـدَ نش خـرجِ خَـرسـتیزان شد

    به توچه هرکسی که دارد پُست

     می شودزیرِ«پا ش»فوری سُست

    بـه تـو چـه این کـه د ربلا دِ قَـمـَر

      سـا خـتـه ،د ولـتی طـو یـلـه خَــر

     همچـو«شاهنده»چون که هستی کَر

     آمـدی خوش،به سَـرطویله یِ خـــر

 هوشنگ شاهنده

 

 

 

 

 

 

 

 

                

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۳۹۴ساعت 23:54  توسط هوشنگ شاهنده  | 

«کرده وادار»

من زِهر«دولتِ»پُر کار،خوشم می آید

زین یلِ صحنه یِ پیکار،خوشم می آید

همه شب دستِ دعا سویِ خـداوند دراز

چون کند نیمه شبِ تار،خوشم می آید

همه یِ غصّه یِ او،هست زِ«یارانه»بگیر

 من ازاین مسله اِنگار،خوشم می آید

دکترِما که شفاداده به«تَدبیروامید»

دردِ این مردمِ بیکار،خـوشم می آید

آن که بادزدودَغَلباز،دراُفتادوسِپُر د

سَرشان را بـه سَرِدار،خوشم می آید

آن که بنمودعمل گفته وناگفتۀ خویش

زِ قاراشمیشی بازار،خوشم می آید

اصلِ بدبختیِ مردم غمِ بی خانِگی است

زان که شدیک شبه مِعمار،خوشم می آید

آن که«تحریم»وگرانیِ«ویزیت»و«دارو»

برطرف کرده دوصدبار،خوشم می آ ید

آنکـه مُـعــتـاد وبـزهکا رِ خـیـا بتا نی را

کــرده وادار کـنـد کا ر ،خـوشــم می آید

گفت«شـاهـنـده»که بی زار زِ بیما را نم

لیکـن ازنـرگسِ بــیـمــار ،خـوشـم می آید.

هوشنگ شاهنده

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۳۹۴ساعت 19:51  توسط هوشنگ شاهنده  | 

«شو فِرِ زِ بِل»

من شـو فِرَم وبا ل و پَـرِ شـا پَـرَک استم

شک نیست که در شوفری البته تک استم

هر گز نشو م خسته من از گردشِ پَر گار

چون فِرفِره می چَرخَم وچَرخِ فَلَک استم

هرچند که سخت است،ولی مُحکم وقُرصَم

پَنچِـر نشو م، گر بِشو م،جا یِ جَک استم

من اِ نــدِ وفـا داری ا م و مِهـر و محـبت

نَـه اهـلِ دغـلـبا ز ی و د وز و کلک استم

هم خوبم وهم نا ز م و هم شا د م وشنگول

هم شـو خَم و هم شنگم وهم با نمک استم

هر کس که به مُخلص بِزَ نَد اَ نگِ خُلی را

این اَنگ نَچسبَد به  چو من ، بی تَرَ ک استم

ا خلا قِ خـو شـم با عثِ محبو بیِ من شــد

گـر این نشـو د ، لایـقِ تـیـپا و چَـک استم

 «شا هنده» زِتقد یروقضا ، در د لِ خود گفت

شـا یـد که من از سـویِ خـدا د ر مَحَک استم

طنّا ز م و این شـعـرِ قـشـنگـم بـه تـو گـویــد

من درخـورِ تشـویـقِ شـما با شَـــپَـک اســتـم

هو شنگ شا هنده

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم مرداد ۱۳۹۴ساعت 21:35  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(قطارِ لَق لَقو)

اِی رییسِ«مِترووِ»شیرازِما، آخرچرا؟

شهرِما گردیده زیرِبُلـدُزِر،محشرچرا؟

ازبرایِ این«قطارِ»لَـق لَـقـوتاکی چنین؟

زیروروگشته خیابان،کنده ای سنگرچرا؟

شهررابنموده ای میدانِ جنگ وجایِ بُمب

کنده گودا لی که بَلعَد کشتی و لنگر چرا؟

ما که می سوزیم از«نان»وحبوباتِ گران

اِی مهندس جان،بِجانِ مردمان نَشتَرچرا؟

شانزده سال است این مِتروچوطِفلِ بی نَنِه

   کُشته ازچشم انتظاری مردوزن یکسرچرا؟

از کـراماتِ تـو شـد«بُلوارهـا» زیـرِحِجاب

این تظاهُـرازبـرایِ مـردمِ بـا فَــر چـرا؟

گشته میدانِ«اِمام»وهر«شهیدی»زیرورو

مانـده ای درزیـرِبارِکارِخـود،پَـنچَـر چرا؟

گفت«شاهـنـده»گمانم شانزده سـا لِ د گر

چـون شـود وقتِ گُلِ نِی گویمت دیگرچرا؟

                                                        هوشنگ شاهنده /* 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۲ساعت 23:26  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

فـصلِ پایـیزه بَبَم ،خـیـلی دل انگـیزه بَبَم

ثـبتِ نـا مِ بچّه هـا خـیلی غـم انگیزه بَبَم

موجـرین دُم کُلُفتِ خـو نه هـایِ شهرِمون

موقعِ اَخـذِ کـرایـه، گو شِـشو ن تیزه بَبَم

نَـم نَـمِ بارون اگه آیـه،به دهقون جون میده

بـعـد ازاون اَرزونـیَـم ، هِـنگامـه انگـیـزه بَبَم

بعـد از این جـایِ فـروشِ بستنی آ ید لَـبـو

گویـد این قـندوعـسل هـم،ماله تبریزه بَبَم

 بازهم برگِ درختون خِش وخِش بانغمه ای

زیـرِ پـا آهـنگـشـون بی شـک ،دلاویــزه بَبَم

پاشنه یِ کفشِت خطرناکه،یواشترچپ نشی

جـاده هـایِ این خیابـون  بی گمان،لیزه ،بَبَم

د اسـتا نِ (لیلی)و(مجنونِ) این دور وزمـون

قصّه یِ «شاهنده»و«فرهاد»و «پرویزه»بَبَم

                  هوشنگ شاهنده

 

+ نوشته شده در  جمعه دهم آبان ۱۳۹۲ساعت 22:8  توسط هوشنگ شاهنده  | 

می سُــرا یَـم کلا مِ «روحـانی»

قـبـلِ رفـتن بـه  کاخِ طُـرخانی

کــه رســا و فـصـیـح و آ مـا ده

جـان به کـف،دِ ل به میهَنَش داده

  پُشـتِ«میکـروفُـنِ»«گـزارشگر»

وعــده داده کــه  بـا کلــیـدِ ظَـفَـز

قُـفـلهایِ گـرانی و«تـحـــریــم»

  می گشایَـم بـه اِذ نِ رَبِّ رَحـیم
 
     همچنین قو ل می دهَـم. مرد م!   

سُـفـره هـاتان شـود پُراز گندم

  هَــمـزَ مـا ن بـا تـلاشِ اِ یرانی 

  می رَهــا نَـم وطن زِ ویــرا نی 

   هــمـه «سِــلـول»هـا کـنم خالی

   ازاَســیرِ«ســیا سی» و«مـا لی»

   از«اِویـن»مــوزه یِ هُـنـرسازم

   هـمه«روزنامـه»ها، خـبرسازم

  د یگــر از مَـرگ ومـیرِ بـیهوده

   که زِکمبودِ جنس و«نان»بـوده

   می کنم رفعـشان به صلح وصفا

     با روابِـط به غـرب و«آمریکا»

    هـمچـنـینَ جـنـس ومیـوه وخا نه

    کــــنـم اَرزان بِــد ونِ بـیعـا نه

     تـا رَهَــد بـیـنوا زِدَ ر به دَ ری

    جا مـه هـا پـوشد ازقـبایِ زَری

     و طــلـب هـا یِ بـازِبـِنـشَسته

   می دهَـــم از«اِنرژیِ هَــسته»

   بهـرِمُـسـتأجِـرینِ خـانه خراب

     که چو«شاهنده اَند»غَرقِ عذاب

      سازمان می دهم زِبُشکه یِ«نفت»

     تا که جُبران شودهرآنچه که رفت

      ا ی خــدا ، جــانِ حـضــرتِ آ د م

     وان جـوانی کــه د ررَهَــت داد م

       نــکـنـد ایـن خُـجَـسـته مـردِ کُهَـن

        قــــولِ زریـنِ ا و شـــــو د آهَـن

        بـاز آ ن کاسـه با شــد و آ ن آش

          کارِد ولـت شـود بِـریـزو بپا ش

           تاجــوان از فِـشـــا رو بـیـکاری

          روی آ رَد بـه د ود و بـیـعـاری

                                            هوشنگ شاهنده   

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم مهر ۱۳۹۲ساعت 21:46  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

پولِ خوبی می دهم دستا نتا ن را وا کنید

عـیدیِ اِمسا لِـتا ن را خـرجِ یک ویلا کنید

خـسـتگی را از تنِ آزُردَ تا ن بیرون کنید

بَرگِ رأ یِ نورِچشمِ بنده را اِ مضا کنید

قولِ صددرصدکه کاندیدایِ من گل می کند

هـمَّـتی د ر انتخا بَش خــد متی والا کنید

گر(خزانه)شد تُهی د رهشت سا لِ خدمتم

نصفش اِنفا قـیده ا م با قی یَش اِستثنا کنید

دوره ی بعـدی کنارِشیر مـردی هـمچـو او

می کنم کا ری که با من لطفِ بی همتا کنید

گنگِ مادر زاد می گـرد م بـرای بی حجـا ب

رحـمی آخـر فـا رغـم از این هـمـه آیـا کنید

هسـتیِ ما  د رانرژی هـسته ای باشد، اگــر

فرصتی داده از ا ین آزُردَ نَـم ، پــروا کنید

گرمن از غصّه گرفـتم ما د رِ«چــاوِز» بغـل

خواستم برمُرده اش صد(فاتحه) اِهـدا کنید

می کـنم اقـرار، د رتـا رِ کلا فـی گُـم شــد م

وا کنید م زین کلاف و بـنـده را اِ حیا کنید

حـرف بسیار است  فـریا دِ دِ لـم را بـشـنویـد

92/3/18                                  بِـرکه ایِ آلـو ده ام ،لـطـفـن مرا د ریا کنید                                                             هوشنگ شاهنده  

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم مهر ۱۳۹۲ساعت 21:28  توسط هوشنگ شاهنده  | 


از نق نقِ ما در زن و همسر، خوشم آید

از غار تِ اون با نکِ پُر از زَر، خوشم آید

 از«احمد»سی ساله یِ خـود،کوست مُجرَّد

افـتاده جـدا مِـثـلِ بُـزِ گـر، خـوشـم آ ید

از بـرخی جـوا نـا نِ ولـنگا رِ خـیا بـا ن

وَز چشمِ حریصِ زن ودخـتر،خـوشم آید

بَـر«آ ب» جـدیـدن بـه نمو دند اضا فه

ازاینهمه لطفِ گذر از سَر،خوشم آید

از «بر ق» و از«گاز»و این قیمتِ بالا

چو ن«ما ده»نمودست منِ نَر،خوشم آید

از موجـِرِ مغرورِ پُر از فیس و اِ فـا ده

وز مرد مِ بی خا نه و مُضطر، خوشم آید

از«ما نتوِ»کوتا ه وکمربسته وچَسبون

چون پَهن کنَد سینه و لَمبَر، خوشم آید

از رَنگِ لُپِ سُــرخ و لَبِ سَـبزِ فـلا نی

   وزریختِ هَشَل هَفتِ سَمنبَر،خوشم آید

از بوق بوقِ ماشینِ عرو س وکِلِ شبها

   کز همهمه اش گو ش کند کرخوشم آید

    ازغُـرغُـرِهمسایه یِ بد خُلق وبِـدهکا ر

    وز«شهریه»وخـرجِ مکرّر ، خوشم آید

     گرچه همه یِ زحمتِ دنیا سَرِ مرد است

        لیک آنکه نَزا ده منو دختر ،خوشم  آید

     ازاینهمه اَجنا س که از«چین» شده وارد

       غلطا ن شده در دامنِ کشور، خوشم  آید

       از کُلبه یِ«شا هنده»که باسُرفه یِ اَبری

       می لـرزه تما مِ در و پیکر ،   خوشم آید

        «خَر»را به لُغت،معنیِ بسیا ربزرگ است

       من بیشتر از آ ن همه ،از خر، خوشم  آید


           هوشنگ شاهنده  14/ 4 /90

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم شهریور ۱۳۹۲ساعت 23:38  توسط هوشنگ شاهنده  | 

«با وفا می شوم»

پس از«انتخابش»کیا،می شوم

یهو صـاحبِ«زانتیا»می شـوم

 زِیُـمـنِ« دلارِ»گــرانَــم یَـهـُو

ردیـفِ رجـا لِ کـذ ا می شوم

گذارم«لیسا نسم»درِ کوزه ای

به بازار،صاحب سرا می شوم

کِشَم پُشتِ هم گرچِکِ بی محل

به زنـد ان نرفته رها می شوم

بـه دسـت آوَرم دسـته بـیـلی اگـر

تو خود خوب دانی چها می شوم

 هزارا ن«دلار»اَر،به پارتی گری

گرفتم،زِ«خا نه » جُدا می شوم

پس ازآن سـوارِ جِـتی تُـند رو

روا ن در اَ مـا نِ خـدا می شوم

  اگر شد که شد،وَرنه باهرکلک  

شـریکِ فـلان نا قُـلا می شوم

پس از آن برایِ رسیدن به اوج

زبان بسته ای «با وفا»می شوم

  نَبَستم اگر طَــرفی از کـیـد ها

به«ساندیسِ»مُفتی بلا می شو م

وگـر صـاف و سـاده کنم زنـدگـی

چو(شـاهنده یِ) بی نـوا می شوم

              هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم شهریور ۱۳۹۲ساعت 11:50  توسط هوشنگ شاهنده  |