طنز                                              به گویش  شیرازی

تر جیع بند

«نَپَس نَگو»

«نَپَس نَـگو یا للّو بُدوش،تُ من بِهِت نَگم نَرِ»

رییسِ نو کـیسـه رِ بـا ش ، کـه تو اداره نـو بَـرِ

هرکی میره خِذ مَتِ او،چیشِش کورِگوشِش کرِ

 پُشتِ میزِش که لَم میده،بو سَـرِطا سِش که گرِ

 اِنگا ری از د مـاغِ  فـیـل، اُفـتـا د ه ازهـمــه سَــرِ

  پُـز میده وفیس می کُنه،وِرّاج ولوس وخود سَرِ

 «نَپَس نگو یا للّـُو بُـد وش،تُ من بِهِت نگم نَـرِ»

هِـی دَ مِ رو وَعـده مـیـده فقط بَـرِی د لخوشَکی

اِ نگُ جُـلُنـبُـرا هَـمَـش ،می زَنـه حــرفُـی اَ لَـکـی

 وخـتی کـه اوجـلـو میا ت،مـنـم مـیرَم پَس پَسَکی

  چـونکـه می تر سَـم بِـزَنـه لَـقَت بـه طَـرِ خَــرَکـی

آخــه مـیـد ونی؟ ا وقُـمـپُـزه عـینِ لا تُـی زیرِ گُــذَ رِ

«نَپَس نگو یا للُّوبُد وش،تُ من بِهِت نگم نـَرِ»

خــدا بـیـو مـرزهِ بی بـیـمِ،هیـشـکی نَـدُ ش غیرِ مَنه

مـنـم بِـهِـش می چَسـبـیدَ م بـه قـولی عـینَـهـو کِـنـه

اووَ م نَصــیحَـتُـم می کِـرد ،بِـهِـم می گُـف ببـین نَـنِـه

آ ســـه بُـرو آســه بـیـو، کــه گــربــه شـا خِت نَـزَنـه

حـا لام نصـیـحَـتُـی بـی بـیـم،تـوگـوشِ من کا رِ گـرِ

«نَپَس نـگـو یـا لـلُّـو بُـد و ش،تُ من بِـهِـت نـگـم نَـرِ»

واسِی هَـمی هَس که منم،نَصیحَتِش گوش می کنم

او حــرفُـیِ قـشـنگِـشـه عـینِ عـسل نـوش می کنم

شُــلِـیِ یِـی زَبـونُـمِـه هـر جـوره خـا مـوش می کنم

ظُـلـمِ رییـسِ شِـرکتِ ، بــه کُل فـرا مو ش می کنم

چـون د یگـه ثـا بِـت شـده که،زَمـو نَمون خَر تـو خَرِ

«نَپَس نگو یاللُّو بُـد وش، تُ من بِهِت نگـم نـَـرِ »!

                                             هو شنگ شاهنده

                                     

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم مهر 1393ساعت 23:48  توسط هوشنگ شاهنده  | 

         طنز         

ای خــروسِ شـکـیـل و اَرزنــده =می دونی تُخمِ خا نُمِت چنـده ؟

از چه تخمش شده گران چوطلا؟=تویِ این خاکِ پا ک واَرزَنده؟

نکـند نوک زدی به شخصـیَّتَش=که چنین دلخور است ویکدنده؟

اززمــا نی کــه قـهـرکــرده زِتـو=شــده ازغــم،دلِ من آکـنـده

کــرده اوکــارخانــه راتـعــطـیـل =بُـق نـمـوده دگـر نـمی بَـنـده

نــدهــداو بُــرون اگـــــر روزی =که دو تا تُخـمِ او خـورَم بنده

می نـما یم شکایـتش به شُــغال =آ ن مُحـیلِ حـر یص واَرغَـنده

چـون نـیـا زفـقـیـرو مُـسـتغـنی =هـست بَـر تُخــمِ آن فــر یـبنده

خـیزای زن ذلـیـلِ مــرغِ تُــپُـل = گـو،بـه آن هـمـسَرِگُـریـزنـده

گـرنخـواهَــد کـه کلّه اش گرد د =از تـنِ نـا زنـیـنِ او کـــنــده!

د ست بردارد ازلجـاجَت وقهـر= وَر نِـه بُــرَّ م گـلو ی او بـنـده

مثـلِ این که ند یده هـرگـزاو = مُـرغِ بـِر یا ن و سـیخِ گـردَ نـده

مرغ چون می شـنید این تهـد ید= قُـد قُـد ی کـردسخت لَرزَنـده

نـیمه خـیـز ازمـیا نِ ویلا یـش =گفت حرفـت بُــوَد چه زیــبنده

یک کمی گوش کن به حرفِ دِلم =این دلِ پُـر زِخـو ن وشرمنده

من قـسم می خـورم که بعدازاین = دَهَـمـت تخـمِ خـوب واَرزنـده

   همچنین گویمت برآنچه که هست=بینِ مُـرغا ن بسی فروزند ه !

  ما کـیـا ن راقـَوی تَـرین ســو گـند =کـه بـرآن هـرپَـرنـده پا بـنـده

  گـرکه مرغی قَـسَم شِکن گرد د =خـا نـدانَـش شـود سَــراَفـکــنـده

  بــا صــدایـیِ بـلـنـد مـی گـویــم = کـه شـود باوَرِتـوخـوش خـنده

   تُخـمهـایی دهـم دُ رُشت وقــوی= به سَری نیمه طا سِ« شاهـنـده»

هوشنگ شا هنده

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم مهر 1393ساعت 23:52  توسط هوشنگ شاهنده  | 

طنز=به گویش  شیرازی

«آپَشِه »

با زتا بِـسُون اومـدو،هَـمپُیِ مــایی،آپَشه 

  بَــلُـیِ بی دَرمـونِ ناخـوشــیا یی،  آپَشه

هرجُ یِی رَشتی باشِه شریک میشی باخذوکا

 تُ چه زشــتی واَلَـشـت وبی حـیایی آپشه

دَمِ روبه گُل مُلُویِ باخچه میرِی سَرمیکِشی

  تُ  ذلـیل مـُرده چِـه قَـد  اَلِ صفایی، آپَشِه

وِزوِزِت هیِ توگوشام عینِ صِدُی جِت میمونه

می جِغَم رِیپَس توخواب،چه بَد صَدُیی،آپَشِه

جُیِ نِیشِ گـُرگِـرِفـتَت میزنـَـم یِی شَـــپَـلاق

قـُپِ من قـِــرمــِزِ  تُ،تـُــویِ هَــوُ یی،آپَشِه

دُورِکـَلَّـم  اِنگُ اَسبِ عصّا ری تُومی خوری

مـی زنی ودَ رمـی ری چـه نـا غُـلایی،آپَشِه

مِیدی جُولون،می کِشی شاخ شونه وقایِم میشی

تـو  مَــگــه «هــیـتـلِـرو»یا«دِراکـولایی»آپَشِه

خـونِ«شـاهـنـده»که رَنگونداره هِـی مـیـمِکی

هـیچـی گـیـرِت نَمیا ت ازیی گــدُ یـی، آپَشِه

هوشنگ شاهنده

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم مهر 1393ساعت 1:56  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 طنز

بمناسبت روز پدر

«قُرصِ کمر»

بعد تبریک وتهنیَّت بـه پــد ر

این وجـودِ ذَ لیلِ خـوش با ور

که زِخرج وزِبَرجِ خا نه وزَن

زاید او با رهـا زِ د ردِ کَـمَــر

طبقِ(فَتوای)بـوالعجب شـیخی

به همه مـر د ما نِ این کـشور

واجـبـَست اینکه ازهمین حالا

دخـتـرِ خانه چـون کـند شوهـر

بـا رِ اَ وَّ ل بـه یُـمنِ آ لِ عَــبـا

پـنـج تایی بِـزاید او چـو قـَـمَـر

با رِ د وُّ م  بـه نامِ  شـا هِ رضا

وضعِ حَملَش رسدبه هشت پسر

چـونکه اجـناسِ ما شده ارزان

تـویِ تهران و شهـرهایِ دِ گـر

هـمه با نا مِ  چـهارده معصو م

بچه هاشا ن شود چو دُرُّ وگـُهَر

تا کــه 70 مــا رســـد بــه  90

زنــد گانیِّ مـا  شـــود بـهــتـر

هـمچـنـین گـفـته آن فـقـیهِ قَـدَ ر

تــویِ«سـیما»کـنارِ شـیخِ دِ گـر

 مـُـژده یاران کـه گـشته مَجّـا نی

بسته هایِ  بُزرگ ِ«قُرصِ کمر»

گفت رندی که  شیخ  بیخـبـراست

ازگـرانیِّ (نان) و(شیر)و( شکر)

کـه چنین نسخه ها کـنـد  تجویز

به پـد ر هـا ومـــا د رانِ  پَکــر

گرچه این هاوظیفه یِ مرد است

کـه فــزونـتـر کـنـد شُما رِ بَـشَـر

تا د هـد بهـرشا ن خــدایِ اَحــد

  همچو(شـاهـنـده) حـوریا نِ قَــدَر    

هوشنگ شاهنده

 

 

+ نوشته شده در  جمعه دهم مرداد 1393ساعت 13:25  توسط هوشنگ شاهنده  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1393ساعت 20:48  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(دستِ من کفگیر میده)

زَنَم از مـوش می تـرسـد ولـیکـن

دمادم ا وصـــدایِ شــیر مـیـده

نـدارد اگــهی  از هـیچ واز پــوچ

به هـر چیـزی که گویی گیر مـیـده

دهـــد آبِ زِرِشـکـم بـهـرِ گــــرمی

بــرایِ رفـعِ ســردی، ســیـر مـیـده

اگــــر آهـی کِــشَـم یـا آ خ گــویــم

بــه نـا شــتا آ بِ رو اَنجــیـر مـیـده

اگـر گــویـم که مهـما ن دارم امشب

به سرعـت دستِ من کـفگــیر میده

گهی غُـر غُـر کند چو ن دیوِ زخـمی

وگا هی نا له چـو ن نخجــیـر مـیـده

شـده عــیـدیِ من کـفـشِ پـلاســتیک

به ماما ن کـیف و کفشِ جِیر مـیـده

کِــرا مَ الکا تـبینِ خــانـه یِ مـا ست

بـه مُخـلِص تــر س از زنجـیـر مـیده

زِ خـرجِ خـانـه گــر گـــویــم کلا می

 زِ د ولـت وعـده یِ، تـبـشـیـر مـیـده

  بــرایِ حـیـف و مِـیــلِ پــولِ عـــیـدی

هم  اکنون وعـده یِ کشـمـیـر مــیـده

نـمی دانـد اگـر چـه  نِـر خِ با زا ر

به کاسب ،حُکـم بر تـعــزیـر مـیـده

  زِ شـعـرِ«طــنز»هیچش آگهی نیست

   ولـیکن این به آن  تــفـســیـر مـیـده

    نویـسـم گــر زِ اصـلا حــا تِ با نکی

    کـف آورده بـه لـب ،تغـیـیــر مـیـده

     نکـیـرومُــنکَـــرَم گــردیــده این زن

    بـه بــنـده نـسـبـتِ تکـفـیـر مــیـده

      خــدا را شُــکـر ایـن زیــبــنده بـا نـو

      به «مــــردِ زن ذلیلش» ،شـیـر میده

       د راخـــر گفت (شـاهـنـده) که روزی

         به  دســـتم این بلاشــمـشیر،مـیــده   

            هوشنگ شاهنده

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1393ساعت 1:58  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

«هان ای دلِ عِبرت بین،ازدیده عِبَر کن ها ن»

  خواهم پس ازاین باشم درحِزبِ خران خندان

با هـمـدِل وهـمســالان،عَـرعَرکن وبی پالان

           آیـیـم بـه آن سـامـان، در محـفِــلِ مُـشــتا قـا ن      

 بَرگردَ نمان هریک،یک تُوبره پُرازطنزاست

پُرسوژه زِاوضـا عِ هـر مُـفـلِسِ سَرگردان

   اِی آن که بـه من دادی ،آزادی وشادابی

   تادر چَمَنِستا نت،بی باده شـوم رقـصـان

  حا لا کـه رهــا نـیـدی مارا زِعـبث مُردَ ن

  با تـرس بـه سـَر بُـردَن،با ناله وبا افـغـان

  این نَـرّه خـرِدر گـیـر، «بااُمـیـد وباتـدبـیر»

جُـفـتک بِـزنَـد  شا دا ن،بَـرگُرده یِ نا مردان

 این عا قلِ دَر رفـتـه،از مَـذبـَحِ نـا اهلا ن

    بِنوِشته به طنّا زی،از،وسوسه یِ «شیطا ن»

 وَزغارتِ زنـجا نی،زانـجاکه خودت دانی

  برگو تو به«شاهنده» ازخِجلَتِ آن نادا ن

  ای«آغاکلان»بَرخوان از«حافـظِ»شیرازی

   بامُـطـرِب و می امشب،در هـیأتِ طـنّازان

برگوبه دِگرانـدیش،بَـرگرداز آن بَـدکیش

   «ایـوانِ مَــداین را آیـیـنـه یِ عِـبـرَت دان»

هوشنگ شاهنده

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 11:3  توسط هوشنگ شاهنده  | 

 

من ازاین«لـیـدِرِ»پُــرکار،خوشم می آید

  زین یلِ عا قل وهُشیا ر،خوشم می آید

همه شب دستِ دعا سویِ خـداوند دراز

چون کند نیمه شبِ تار ،خوشم می آید

 هـمـۀ غصّه یِ اوهست زِ«یارانه» بگیر

  گــررَوَد غــم زِ د لِ  یار،خوشم می آید

   دکترِما که شفاداده به «تَـد بیر وامید»

  دَ ردِ بیـماریِ بیکار ، خـوشـم می آید

  آنکه با دزد و دغـلباز،دراُفتاد وگـرفت

    حَلقِـشـان تا به سَـرِدار، خوشم می آید

    آنکه بنمودعمل گفته ونا گـفـتۀ خـویش

   ازگــرانباریِ بــازار،خـــوشــم می آید

     اصلِ بدبختیِ مِلَت غمِ بی خانِگی است

      زان رهاننده یِ غمخوارِ،خوشم می آید

       زانکه تحــریمِ دوا هــا وگـرانیِ ویزیت

      برطرف کرده زِ بیمار ،خـوشم می آید

      زانکه هـرجیب بُرِ معتادومُفَنگیِ وطن

      کـرده وادار کـنـد کار ،خـوشـم می آید

         گفت«شاهنده»که بیزار،زِبیماریَم اَمّا  

        (من ازآن نرگسِ بیمار)خوشم می آید.

هوشنگ شاهـنده

 

  

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 9:22  توسط هوشنگ شاهنده  | 

(یک  دوبیتی از خالو راشدانصاری)

گرونی تا به این حدِّش که دیده؟

اَمـون وطا قـت از مـردم بـُریده

دعا تأ ثیرِ خود را داده از دست

بیا آقا ! بــه اینجا مـون رسـیده

«جواب»

(خالو راشد)دوبیتی هات نابه

رییسِ کُلِّ این اصنا ف خـوابـه

گـرونی هـا زِحـدّ ومَد گـذ شتن

زِد ستِش زیـروبالامون خرابه

                       هوشنگ شاهنده

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم فروردین 1393ساعت 19:30  توسط هوشنگ شاهنده  | 

             طنز                        

بـعـدهِ عَـرعَرکــنـا ن ودُم جُنبان

و  تَجـیَّت بــه جـمعِ حــزبِ خران

    می دهــم شـرحِ حـالِ آدَمـیـان   

این دوپـایِ عجـیب وسـرگـردان

 اینکه«اَشرف»بُوَدبه خَلقِ جها ن

بی تــوجُّــه بــه حُــرمتِ حــیـوان

تــازمـــانـی کــه مـا رمَـق داریـم 

بــاربَـر پُـشــتـمـان نـهـد چــنـدان

مـاچـه ونَـر، شـود که می زایـنـد

   هــردوتـاشــا ن بـــه زیــرِ بارِ گران   

مُردن از فحش دادن و سیخونک

بــی کـفن در طـویـلـه وکــــهــدان

  مــی پــذیـریـم بـــهــرِ مُشتِ جُـوی

  هــر تــــجــاوز بـه آشــکار ونــهــان

   مـانــده حسرت بــه این دلِ خــرکی

    مـاچـه ای را شــبی کنم مـهــما ن 

   چــیــزِ دیـــــگـر نـــدیـــده ام زِدو پـا

    چـنـد سـالـی کـه بــوده ام حیوا ن

     رویِ ایـن اَصــــل،ایـن خَــــرِ دا نــا 

      شــــد گـُــریـــزان زِشَّـــرِآ دمـیــا ن 

   من بــــه «آغــاکلانِ»وجـمعِ خـران

     می فـرسـتـم درود م ازد ل وجان

     گــر کـه لایق شـدم به جمعِ خران

      ثـــبـتِ نــا مَــم کـنـنـد بــا صـفـتــا ن

     تـــا زِآزاد یَــــم صــفـــا بـــکــــنـــم 

      بـا هــمــه هـمــدلا ن وهـم پــالا ن

      عَـــرعَــری سَردهـم به  شورونوا

        چـونــکــه راحت شدم ازاین زندان

هوشنگ شاهنده

/* 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم فروردین 1393ساعت 14:57  توسط هوشنگ شاهنده  |